Uzasadnienie
Pismem z 14 stycznia 2017 r. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania.
Postanowieniem z 7 września 2017 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe, z uwagi na niemożność nadania sprawie dalszego biegu z powodu braku dokumentów, z których wynikałoby umocowanie dla adwokata E. N. i adwokata M. M. do występowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w charakterze kuratorów.
Skarżąca w piśmie z 25 lipca 2019 r. wniosła o bezzwłoczne odwieszenie postępowania sądowego i rozpoznanie sprawy.
Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z 5 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił podjęcia zawieszonego postępowania sądowego, wskazując, że nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 maja 2020 r., sygn. akt
I OZ 244/20, oddalił zażalenie skarżącej, stwierdzając, że rozstrzygnięcie Sądu
I instancji jest prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd umarza zawieszone postępowanie, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na niemożność nadania sprawie dalszego biegu z powodu braku dokumentów, z których wynikałoby umocowanie dla adwokata E. N. i adwokata M. M. do występowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w charakterze kuratorów.
Skoro od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania upłynęły 3 lata i do tej pory nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania i nie można sprawie nadać dalszego biegu, to zawieszone postępowanie należało umorzyć.
Bez znaczenia jest okoliczność złożenia przez skarżącą wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, skoro okazał się on bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.