Uzasadnienie
A. G. pismem z dnia 3 listopada 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] uznające, na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", za nieuzasadnioną skargę na niezałatwienie przez Starostę [...] w terminie sprawy z wniosku skarżącej z dnia 14 kwietnia 2014 r. o odszkodowanie za zajęcie nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W przedmiotowej sprawie skarżąca zaskarżyła postanowienie Wojewody [...] wydane trybie art. 37 k.p.a. Należy podkreślić, iż wniesienie zażalenia (skargi) w tym trybie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być w takiej sytuacji traktowane jak odrębne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w tym zakresie ma charakter incydentalny i powinno mieć formę postanowienia, aczkolwiek jego treść odnosi się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r. sygn. akt. IV SA 572/99, ONSA 2002/2/16).
Zaskarżone postanowienie nie może również zostać uznane za postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty z uwagi na to, iż jego wydanie warunkuje jedynie wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt. II GSK 137/06, Lex nr 276679).
Należy również podkreślić, że o niezaskarżalności powyższego rozstrzygnięcia skarżąca została pouczona w zaskarżonym postanowieniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.