Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał M. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w[...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat – K. M. Pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. skarżący poinformował Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi.
Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego, do wskazania w terminie 7 dni, czy jego pismo z dnia 22 stycznia 2016 r. informujące o wypowiedzeniu pełnomocnictwa pełnomocnikowi z urzędu należy traktować jako rezygnację z przyznanego postanowieniem referendarza sądowego z 26 marca 2015 r. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że strona niezadowolona z przyznanego adwokata może wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z prośbą o wyznaczenie nowego pełnomocnika.
W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący w pismach z dnia 31 stycznia 2016 r. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz oświadczył, że rezygnuje z przyznanego adwokata K. M. i występuje o wyznaczenie nowego pełnomocnika.
W dniu 15 marca 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął nadesłany przez skarżącego formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 marca 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie oznacza, że skarżący został zwolniony od obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowym zarówno przed Sądem I instancji, jak również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przyznany skarżącemu, a wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. pełnomocnik w osobie adwokat K.M. został ustanowiony do reprezentowania skarżącego w całym postępowaniu sądowym zarówno przed Sądem I instancji, jak również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Podkreślić należy, że rola referendarza sądowego/Sądu ogranicza się jedynie do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy i do przyznania bądź też odmowy przyznania tego prawa wnioskodawcy. Wyznaczenie natomiast konkretnego pełnomocnika wskutek przyznanego postanowieniem prawa pomocy, czy też ewentualnie zmiana wyznaczonego pełnomocnika z urzędu pozostaje wyłącznie w gestii organu samorządu zawodowego, w niniejszej sprawie Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Sąd nie ma natomiast możliwości wyznaczenia bądź zmiany wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, gdyż dokonuje tego organ samorządu zawodowego.
Z uwagi na to, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 marca 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie adwokata zbędne jest przyznawanie po raz kolejny skarżącemu prawa, którym już dysponuje aż do czasu prawomocnego zakończenia sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z tego względu, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu stosownie do treści art. 249 a P.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, że w sytuacji gdy strona ma zastrzeżenia do pracy wyznaczonego pełnomocnika z urzędu lub gdy chce jego zmiany powinna zwrócić się sama bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenie nowego pełnomocnika, który będzie ją reprezentował w dalszym postępowaniu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art 249 a w zw.
z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.