Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy C. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej C. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013r. dotyczącej odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego tytułem rezygnacji z zatrudnienia z uwagi na opiekę nad córką-L. S. – utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.
Zaskarżoną decyzją Kierownik OPS C. odmówił skarżącej K. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, w związku z koniecznością opieki nad córką L. S. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podał, że skarżąca nie spełnia przesłanek zawartych w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. wnioskodawczyni prowadząc gospodarstwo rolne ma status rolnika - co wyklucza ją z kategorii osób rezygnujących z zatrudnienia.
W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że nie zgadza się z odmownym rozstrzygnięciem organu I instancji, córka ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga stałej opieki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. S. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że forma postulowanej pomocy, której dot. zaskarżona decyzja nie ma charakteru uznaniowego lecz przysługuje w sytuacji dokładnie opisanej przez ustawodawcę.
Warunki przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia / w tym także krąg osób do niego uprawnionych/ reguluje treść art. 17 ust. 1i ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych
W przypadku wnioskodawczyni organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy - posiada ona wraz z mężem M. S. na terenie 2 sąsiedzkich gmin tj. Gminy C. i Gminy W. gospodarstwo rolne o pow. [...] ha, w tym [...] ha przeliczeniowych.
Następnie Kolegium zwróciło uwagę na znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z KRUS [...] z dnia [...].07.2013 r., z treści którego wynika, że wnioskodawczyni posiadając gospodarstwo rolne winna podlegać z mocy ustawy ubezpieczeniu rolniczemu w KRUS - co stanowi negatywną przesłankę do skutecznego ubiegania się o postulowane świadczenie.
Podleganie z mocy ustawy z 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników w charakterze domownika rolnika, vide art. 6 pkt 2 jest równoznaczne z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, to zaś powoduje, że nie może ona skutecznie ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na sprawowanie opieki nad osobą (wadliwie organ wskazał, że synem, a nie jak ma to miejsce w sprawie – córką skarżącej) legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Powołując się na orzecznictwo sądowe Kolegium wskazało, że ustawodawca w treści art. 17 ust. 1 cytowanej ustawy uregulował dwa niezależne od siebie stany faktyczne - z którymi powiązał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego: 1 / osoba legitymowana nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem/ osoba niepełnosprawna /, 2 /osoba legitymowana rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki.
Następnie organ podkreślił, że stosownie do treści art. 3 pkt 22 ustawy pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w zakresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.
Brak podjęcia zatrudnienia lub rezygnacji z zatrudnienia / innej pracy zarobkowej/ w powyższym rozumieniu oznacza, że osoba zainteresowana otrzymaniem świadczenia jest osobą bezrobotną, ponieważ zrezygnowała uprzednio z pracy łub mając możliwość pracy - jej nie podejmuje.
Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że K. S. nie zalicza się do żadnej z wyżej wymienionych kategorii osób.
Ponadto Kolegium przywołało Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r, sygn. akt I OPS 5/12 / wydaną w wyniku pojawiających się wątpliwości odnośnie uprawnień rolników do tego rodzaju świadczenia/, w której to uchwale NSA przesądził, że " nie jest możliwe uzyskanie świadczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w sytuacji, gdy rolnik prowadzi gospodarstwo rolne".
Podkreśliło, że przytoczona uchwała obowiązuje tak sądy administracyjne jak i organy administracji rozstrzygające tego rodzaju sprawy.
Wskazało również, że wnioskodawczyni jak wynika z treści zaświadczenia KRUS winna nadal podlegać z mocy ustawy ubezpieczeniu rolniczemu z tytułu. statusu osoby prowadzącej wraz z małżonkiem gospodarstwo rolne
Prowadzenie gospodarstwa rolnego nie zostało wymienione w treści art. 3 pkt 22 ustawy zawierającego katalog enumeratywnie wymienionych form zatrudnienia / innej pracy zarobkowej/.
Zatem zdaniem Kolegium K. S. będąc ubezpieczona z mocy ustawy, nie ma - w myśl ustawy- z czego rezygnować, czy też czego nie podejmować.
Świadczenie pielęgnacyjne w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych jest przyznawane opiekunowi osoby niepełnosprawnej - jako swego rodzaju rekompensata z rezygnacji z aktywności zawodowej- a nie osobie wymagającej opieki.
Stąd też w ocenie Kolegium nie może mieć zasadniczego wpływu na rozpatrzenie sprawy sam stan zdrowia podopiecznego, przy zaistnieniu negatywnych przesłanek po stronie opiekuna.
Kolegium uznało, że w sytuacji gdy standardowym kryterium przyznania danej osobie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia jest taka rezygnacja - to w sprawie niniejszej opisana sytuacja nie miała bezspornie miejsca. Kolegium rozumie trudną sytuację skarżącej, jednak w omawianym przypadku przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych są jednoznaczne i nie pozwalają na uwzględnienie wniosku i przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. S.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
Mylną interpretację art. 17 ustawy z dn.
- 28. listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) oraz art. 12 ustawy z dn.
- 7. grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548),
Powierzchowne potraktowanie sytuacji skarżącej.
Upieranie się przy ustawie dotyczącej ubezpieczenia rolników.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zawsze była czynna zawodowo lecz nigdy nie pracowała na roli. Nigdy nawet nie zamieszkiwała na terenie owego gospodarstwa, które odziedziczył mąż skarżącej po swoich rodzicach. W roku 2008r przy okazji rozszerzenia małżeńskiej wspólnoty majątkowej skarżąca stała się współwłaścicielem gruntów rolnych.
Następnie skarżąca podniosła, że jej sprawa nie została rozpatrzona indywidulanie, a napisana decyzja jest tylko edytowana. A mianowicie: napisano, że córka skarżącej ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, co jest niemożliwe, bo w przypadku dzieci nie orzeka się stopnia. Świadczy to o tym, że decyzja w sprawie odebrania skarżącej świadczenia była napisana na gotowym wzorze decyzji w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Drugą rażącą pomyłką jest to, że napisano, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem.
Wniosek w ocenie skarżącej nasuwa się sam, że decyzje pisane są "z automatu".
Skarżąca wskazała ponadto, że ustawy o świadczeniach rodzinnych, przewidujące możliwość otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez rolników /posiadaczy gruntów rolnych/ w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, nie były zmieniane od wielu lat i nie były one przedmiotem ostatnich zmian wprowadzanych ustawą z dn.
7. grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 31. grudnia 2012r. poz, 1548) więc nie dotyczą skarżącej, ponieważ prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ma ona nabyte od 5 lat, a jest ono przyznawane na czas nieokreślony lub do końca ważności orzeczenia o niepełnosprawności.
Wyjaśniła także, że nowelizacja z dnia 7 grudnia 2012r. ograniczenie dla rolników wprowadziła tylko w nowym, obowiązującym od 1 stycznia 2013r. świadczeniu opiekuńczym - specjalnym zasiłku opiekuńczym. Zmiany te nie dotyczą skarżącej, gdyż nigdy takowego zasiłku nie otrzymywała, a miała przyznane świadczenie pielęgnacyjne.
W skardze skarżąca przytoczyła również definicję pojęcia rolnika wg ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników z dnia 20. grudnia 19990r. Zgodnie z art. 6 pkt. 1 ilekroć jest mowa o rolniku - rozumie się wtedy pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium RP, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym tez w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa do zalesienia. Oznacza to stałą, osobistą działalność mającą charakter czynności wiążących się z prowadzeniem i zarządzaniem gospodarstwem rolnym. Powyższa definicja nie dotyczy skarżącej, ponieważ gdyby nie musiała opiekować się niepełnosprawna córką L. mogłaby nadal być czynna zawodowo i nadal opłacać składki w ZUS.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, skarżąca podważyła podany przez SKO argument w postaci wyroku NSA z dn. 11.12.2012r.
Ponadto OPS jak również SKO w ocenie skarżącej naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 KPA obligujące organ do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także jego kompleksowej oceny.
Skarżąca wskazała również, że indywidualne rozstrzygnięcia sądów administracyjnych nie są źródłem powszechne obowiązującego prawa, gdyż zgodnie z art. 87 pkt. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, źródłami powszechnie obowiązującego prawa RP są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
Zwróciła uwagę również na fakt, że w kwestii uprawnień rolnika do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego zarysowały się w ostatnim czasie dwa odmienne stanowiska. Jedno jest wyrażone w uchwale NSA z dnia 11. grudnia 2012 roku, w której przyjęto, że prowadzenie gospodarstwa rolnego stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Inną interpretację przedstawiono w komunikacie MPiPS, w którym to czytamy, że rolnik spełnia warunek bycia osobą, która nie podejmuje pracy zarobkowej ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej odmówiły K. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością opieki nad córką L. S. podnosząc, że wnioskodawczyni, jako rolnik, podlega z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników, nie spełnia zatem podstawowego warunku określonego w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) umożliwiającego przyznanie świadczenia.
Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia 7 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Stosownie do treści art. 3 pkt 22 powołanej ustawy pod pojęciem "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.
W myśl natomiast art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że córka skarżącej jest osobą niepełnosprawną od urodzenia, w stosunku do której istnieje konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Zauważyć jednakże należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenia Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. jednoznacznie wynika, że skarżąca jakkolwiek nie figuruje w ewidencji, jako współwłaścicielka wraz z mężem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha w tym [...] ha przeliczeniowego, podlegała i podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS), na mocy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U z 2008 r., nr 50, poz. 291 ze zm.).
Okoliczność powyższa wyklucza – zdaniem Sądu - możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w trybie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie można bowiem uznać, że skarżąca w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o świadczenie pozostawała w zatrudnieniu lub wykonywała inną pracę zarobkową w rozumieniu art. 3 pkt 22 powołanej ustawy.
Wskazać trzeba, że w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12 (ONSAiWSA 2013/3/40, LEX nr 1230181) Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę do przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.
W uzasadnieniu powyższej uchwały NSA wskazał m.in., że przepis art. 3 pkt 22 ustawy, podając definicję "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", nie wymienił expressis verbis prowadzenia gospodarstwa rolnego i pracy w tym gospodarstwie. W przepisie definicyjnym ustawodawca generalnie ograniczył pojęcie "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" do wykonywania pracy przez pracowników najemnych, którzy są związani z pracodawcą różnego rodzaju umowami oraz w ramach spółdzielni produkcyjnych i usługowych, co wskazuje na celowy i świadomy zamiar nieobjęcia tym przepisem działalności rolniczej. Ratio legis tego przepisu wskazuje, że chodzi tu o osobę, której wyłącznym źródłem utrzymania (dochodów) jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa w rozumieniu ustawy. Istota świadczenia pielęgnacyjnego uregulowanego w art. 17 ust. 1 tej ustawy, które zastąpiło dodatek stały regulowany w art. 27 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), polega na tym, że świadczenie to jest adresowane wyłącznie do tych osób, których źródłem utrzymania jest wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i które nie podejmują lub rezygnują z tego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Oznacza to, że nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego osoba, która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, gdy ma inne źródło utrzymania (dochodów), i to bez względu na wielkość tych dochodów. Przemawia za tym również wyłączenie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego osób, które otrzymują jakiekolwiek świadczenia (dochody) z innych tytułów, wymienionych w art. 17 ust. 5 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stwierdził również, że prowadzenie gospodarstwa rolnego tym różni się od, wskazanych w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, form aktywności zawodowej, że rolnik działa na własny rachunek, ponosząc ryzyko gospodarcze oraz podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. W efekcie to rachunek ekonomiczny determinuje reżim pracy rolnika, a podejmowanie przez niego, w ramach zarządzania gospodarstwem, nawet nieracjonalnych z punktu widzenia gospodarczego działań, nie skutkuje pozbawieniem go zatrudnienia, ale wpływa jedynie na ekonomiczne wyniki działalności rolniczej.
Wobec tego na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych - do rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne nie ma zastosowania pojęcie "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Praca we własnym gospodarstwie rolnym, zarządzanie nim, jest formą aktywności zawodowej uprawianą dla celów zarobkowych, a to oznacza, iż nie jest możliwe uzyskanie świadczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w sytuacji, gdy rolnik prowadzi gospodarstwo rolne. Sam fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego pozbawia rolnika prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i nie ma w tym wypadku potrzeby dokonywania oceny, czy wielkość posiadanego przez niego gospodarstwa, rodzaj upraw, pozwalałyby na podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej poza rolnictwem, a pracy takiej nie podejmuje (bądź z niej rezygnuje) z powodu konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną, względem której ciąży na nim obowiązek alimentacyjny.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko wyrażone w powyższej uchwale w pełni podziela.
Argumentacja skarżącej, że faktycznie w tym gospodarstwie nigdy nie pracowała i obecnie go nie prowadzi nie zmienia dokonanej powyżej oceny prawnej. Indywidualna decyzja dotycząca zaniechania czerpania ewentualnych zysków z posiadanego majątku oraz rezygnacja z ubezpieczenia KRUS i związanych z tym faktem uprawnień nie zmienia okoliczności faktycznych istniejących w sprawie. Potencjalnie skarżąca posiada bowiem inne źródło utrzymania lub czerpania dochodów, bez względu na ich wysokość.
Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja zawiera omyłkowe odwołanie do informacji dotyczących dziecka skarżącej. Nieprawidłowość ta nie powoduje jednakże jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji zawiera argumentację, która odnosi się do stanu faktycznego tej konkretnie sprawy i jest, w ocenie Sądu prawidłowe.
Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd orzekający w sprawie niniejszej, związany jest treścią uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2012r. a nie interpretacją zawartą w komunikacie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo uznały, że skarżąca, podlegająca ubezpieczeniu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego ma status rolnika i nie spełnia warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i podlega oddaleniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.