Uzasadnienie
F.S. pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1979 r., nr [...], orzekającej o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...], położonego we wsi [...], składającego się z działek geodezyjnych nr [...], stanowiącego własność F. i I. małżonków S. Następnie pełnomocnik adwokat J.P., reprezentująca I.S. i F.S., wniosła pismo z dnia [...] stycznia 2017 r., stanowiące uzupełnienie skargi wniesionej przez F.S. Przy piśmie załączono pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2014 r. potwierdzające umocowanie adwokat J.P. do występowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu ww. skarżących, podpisane jedynie przez F.S.
Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. nadanym za pośrednictwem faxu F.S. wycofał wniesioną przez siebie skargę z dnia [...] stycznia 2017 r. Wniosek o cofnięcie skargi F.S. potwierdził nadesłanym pismem z dnia [...] marca 2017 r.
W wykonaniu zarządzania Przewodniczącej Wydziału pismem z dnia 13 marca 2017 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego, potwierdzającego umocowanie adwokat J.P. do występowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu I.S. oraz nadesłanie 3 odpisów skargi wraz z uzupełnieniem skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem.
W odpowiedzi zostało nadesłane ponownie pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2014 r. potwierdzające umocowanie adwokat J.P. do występowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu ww. skarżących, podpisane jedynie przez F.S. oraz 3 odpisy uzupełnień skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie ze skargi F. S. należało umorzyć.
Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 p.p.s.a., zgodnie z którego treścią skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi. Odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia przesłanek opisanych w tym przepisie. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W ocenie Sądu, F.S. w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. wyraził niebudzące wątpliwości stanowisko, że cofa skargę. Sąd uznał bowiem cofnięcie skargi za dopuszczalne, oceniając, że nie zmierza ono do obejścia prawa ani też nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Skutkiem tego jest umorzenie postępowania sądowego w zakresie skargi F.S.
Skargę O.S. należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek skargi prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej.
Wymogi formalne skargi określa przepis art. 57 oraz art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 57 § 1 ab initio p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony w postępowaniu sądowym, warunki te zaś określa art. 46 p.p.s.a.
Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl bowiem art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Na mocy art. 46 § 3 p.p.s.a. brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi.
Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia
Tutejszy Sąd wezwał adwokat J.P. do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania I.S. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi adwokat J.P. nadesłała pełnomocnictwo potwierdzające umocowanie do występowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu ww. skarżących, podpisane jedynie przez F.S. Oznacza to, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Skutkiem tego jest odrzucenie skargi I.S.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekła, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jak w sentencji postanowienia. O kosztach postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.