Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu Badań [...] Polskiej Akademii Nauk w W. z dnia [...] marca 2008 r. odmawiającą dr W. C wszczęcia przewodu habilitacyjnego. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, wypowiedziała się za wnioskiem o Utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały Rady Naukowej Instytutu Badań [...] Polskiej Akademii Nauk, której dotyczy odwołanie. Dr W. C. wniósł odwołanie z dnia 24 lutego 2008 r. od uchwały Rady Naukowej Instytutu Badań [...] Polskiej Akademii Nauk, odmawiającej wszczęcia przewodu doktorskiego. W odwołaniu wskazano, że zarzuty postawione rozprawie habilitacyjnej są nieprzekonujące. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyjaśniła, że w postępowaniu dotyczącym złożonego odwołania powołano dwóch recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie potwierdzające zasadność odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego.
Wynika z nich, że dorobek naukowy Kandydata nie spełnia wymogów art. 16 ustawy, bowiem wady tego dorobku nie pozwalają uznać go jako znaczny. Z analizy dorobku naukowego wynika, że zdecydowana większość tego dorobku została wykorzystana w rozprawie habilitacyjnej i poza horyzonty tej rozprawy nie wychodzi. Na ocenę tego dorobku rzutuje w tej sytuacji ocena rozprawy habilitacyjnej. Jest to praca bogata erudycyjnie, lecz sposób opisu i interpretacji przytoczonych w niej tekstów krytycznych oraz zastosowane narzędzia badawcze nie uwzględniają osiągnięć nauk [...] w zakresie badania recepcji i funkcjonowania [...]. Dr W. C., nawet jeśli odwołuje się do współczesnych badań, to w swoich działaniach poznawczych ich nie wykorzystuje. Dr W. C. złożył skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.
Skarżący zarzucił, że wszystkie warunki do wszczęcia przewodu habilitacyjnego zostały spełnione. Regulują je przepisy rozdziału 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynnościach w przewodach doktorskich i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Przepisy te wyczerpująco normują przesłanki, które musi spełnić osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Decyzję o odmowie oparto na przesłankach, które podlegają badaniu dopiero po otwarciu przewodu. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., odrzucenie skargi w zakresie pozostałych wniosków skarżącego i zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając powyższe stanowisko organ wyjaśnił, że cały dorobek dr W. C., po doktoracie, zawiera się w jego rozprawie habilitacyjnej i poza jej horyzonty nie wychodzi. Trudno więc o nim mówić, że jest znaczny. W postępowaniu Rady Naukowej nie można dopatrzyć się braku obiektywizmu i uwag niemerytorycznych. Decyzja Rady jest dowodem troski o poziom prac badawczych i przebieg kolokwium habilitacyjnego. Procedura postępowania przez Centralą Komisją nie została naruszona. Postępowanie Rady Naukowej było prawidłowe i nie zaistniały podstawy do uchylenia wydanej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd obowiązany jest zbadać, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zakres kognicji sądu administracyjnego został opisany w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Wobec powyższego Sąd nie był w szczególności uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw
Stopni i Tytułów, utrzymującej w mocy uchwałę Rady Naukowej
Instytutu Badań [...] Polskiej Akademii Nauk w W. z dnia [...] marca 2008 r., w której odmówiono dr W. C. wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że uchwała ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej: ustawa). Z art. 18 ust 2 pkt 1 ustawy wynika, że uchwała o wszczęciu przewodu habilitacyjnego kończy pierwsze stadium postępowania zainicjowanego złożeniem wniosku, o którym mowa w § 11 rozporządzania Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. (Dz. U Nr 15 poz. 128 ze zm., dalej: rozporządzenie). Rada jednostki organizacyjnej na podstawie dokumentów wymienionych w § 11 rozporządzania podejmuje uchwały, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, o czym stanowi § 12 lit. a ust. 1 rozporządzenia.
Złożenie wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego wraz z dokumentami, o których mowa w § 11 rozporządzenia, nie obliguje rady w każdym wypadku do uwzględnienia takiego wniosku. Niezbędne jest, aby złożone dokumenty zostały zaakceptowane przez radę jako spełniające na wstępie warunki określone w art. 16 w zw. z art. 17 ustawy. Przyjęcie odmiennego stanowiska, to jest uznanie, że rada jednostki jest zobowiązana do podjęcia uchwały o wszczęciu przewodu habilitacyjnego bez względu na ocenę merytoryczną przedstawionej rozprawy habilitacyjnej i dotychczasowego dorobku naukowego lub artystycznego, nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy. Opisany w ustawie przebieg postępowania zainicjowanego złożeniem wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego w sposób jednoznaczny przewiduje, w pierwszej kolejności, podjęcie uchwały przedmiocie wszczęcia tego przewodu. Oznacza to, że rada jednostki jest uprawniona także do podjęcia uchwały o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego.
Wydanie uchwały w przedmiocie wyznaczenia recenzentów staje się zatem celowe jedynie w wypadku zakończenia, w pozytywny sposób dla habilitanta, wcześniejszego etapu postępowania, to jest wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Przejście do kolejnego stadium postępowania oznaczać będzie konieczność dokonania przez wyznaczonych recenzentów szczegółowej oceny przedstawionej rozprawy habilitacyjnej i dotychczasowego dorobku naukowego lub artystycznego habilitanta. Odnosząc przedstawione uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i poprzedzająca ją uchwała Rady Naukowej Instytutu Badań [...] Polskiej Akademii Nauk w W., nie naruszają prawa. W toku postępowania przed wymienionymi organami nie zostały naruszone obowiązujące przepisy w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy lub prowadzący do nieważności decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd wskazuje, że Rada Naukowa Instytutu Badań [...] Polskiej Akademii Nauk w W. i Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na etapie wstępnym postępowania oceniły, że złożona rozprawa habilitacyjna i dotychczasowy dorobek habilitanta nie odpowiadają warunkom określonym w art. 16 i 17 ustawy.
W szczególności Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyjaśniła, że zdecydowana większość dorobku naukowego habilitanta została wykorzystana w rozprawie habilitacyjnej i nie wychodzi poza jej zakres. Działalność naukowa habilitanta była w ocenie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych metodologicznie anachroniczna. Natomiast odnosząc się do pracy habilitacyjnej stwierdzono między innymi, że "(...) werbalizacja aksjologiczna przynosi banalne wyniki poznawcze, niewiele znaczące wobec zagadnień wartościowania [...]. Współczesne [...] pozwala eksplorować zagadnienie wartościowania w [...] dużo głębiej (...)". Mając to na uwadze Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uznała, że nie zaistniały ustawowe warunki wszczęcia przewodu habilitacyjnego.
Ocena przedstawionego stanowiska Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w toku postępowania przed Sądem nie mogła dotyczyć jej merytorycznych przesłanek, w tym kontroli recenzji wykorzystanych przy podjęciu decyzji. Zakres kognicji Sądu ograniczony był, co zostało omówione powyżej, do oceny czy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów znajduje oparcie w obowiązujących przepisach, a w szczególności art. 16, 17 i 18 ust. 2 pkt 1 ustawy. Rozpoznając sprawę Sąd nie dopatrzył się zatem żadnych naruszeń obowiązujących przepisów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.