Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] grudnia 2003 r., skierowanym do P. S.A. – Centrala – Zakład [...] w G., dotyczącym sprzedaży mieszkań lokatorskich przy ul. [...] Nr [...] i [...], skarżący stwierdzili, że w budynku nr [...] dokonano lustracji oraz opomiarowania mieszkań, mając na uwadze ich sprzedaż dotychczasowym najemcom.
Czynnościami tymi nie objęto klatki nr [...] przylegającej do budynku, w którym mieściły się miedzy innymi biura dawnej [...] a później przeważnie innych instytucji.
Według uzyskanych informacji, klatka nr [...] ma być sprzedana łącznie z pomieszczeniami biurowymi, a lokatorzy mają być przemieszczeni do innych mieszkań.
W piśmie tym skarżący stwierdzili również, że są rozgoryczeni taką decyzją, że pozbawia ich ona prawa kupna zajmowanych mieszkań na korzystnych warunkach, jak mogą to czynić inni lokatorzy tego samego domu, chociaż niektórzy z nich mieszkają w tym domu od 40 czy 50 lat.
Pismem z dnia [...] stycznia 2004 r., podpisanym z upoważnienia dyrektora przez Naczelnika Wydziału, skarżący zostali poinformowani, że zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji "Polskie Koleje Państwowe" z dnia 8 września 2000 r. – nie podlegają sprzedaży lokale mieszkalne znajdujące się w budynkach wykorzystywanych do celów zarządzania koleją lub eksploatacji i utrzymania kolei.
Pismem z dnia [...] marca 2004 r. skarżący zwrócili się do Dyrektora Centrali P. S.A. Biuro [...] w W., z prośbą o przeanalizowanie ich sytuacji i wydanie pozytywnej decyzji, zarzucając, że w budynku biurowym przy ul. [...] w G. od około 2 lat nie ma żadnej jednostki kolejowej zajmującej się zarządzaniem, eksploatacją i utrzymaniem kolei.
W odpowiedzi na to pismo, Dyrektor Biura [...] w W., pismem z dnia [...] marca 2004 r., w oparciu o art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", ponownie poinformował skarżących, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynkach wykorzystywanych do celów zarządzania koleją lub eksploatacji i utrzymania kolei, nie mogą być zakwalifikowane do sprzedaży.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która wpłynęła w dniu [...] maja 2004 r., skarżący wnieśli o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym i zaskarżyli decyzje z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz z dnia [...] marca 2004 r. Zarzucili, że część biurowa budynku nie jest wykorzystywana dla celów wymienionych w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP, powoływanie się na ten przepis jest bezzasadne i niezgodne z istniejącym stanem faktycznym.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu (...) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 104 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji; decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.
Stosownie do art. 5 § 2 pkt 3 kpa, organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty, które są powołane z mocy prawa lub porozumień do załatwiania określonych spraw.
Art. 107 § 1 kpa stanowi, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Z akt niniejszej sprawy oraz przytoczonych wyżej przepisów wynika, że skarżącym w niniejszej sprawie nie została wydana żadna decyzja administracyjna, ponieważ nie jest decyzją administracyjną informacja naczelnika wydziału o treści przepisu prawa, nie jest również decyzją administracyjną pismo Dyrektora Biura [...], które to pismo skarżący nazwali decyzją, i zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a organem administracji nie jest ani naczelnik wydziału ani dyrektor biura.
Żadne z pism, które skarżący zaskarżyli, nie zawiera minimum elementów, pozwalających zakwalifikować je jako decyzję administracyjną. Żadne z pism nie zawiera rozstrzygnięcia, nie pochodzi od uprawnionego organu, lecz każde z tych pism - informuje.
Z art. 104 § 1 kpa wynika, że organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, jednakże może to nastąpić jedynie wtedy, gdy z mocy przepisów prawa materialnego załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej właśnie formie. Gdyby w niniejszej sprawie została jednak wydana decyzja, byłaby ona decyzją wadliwą, ponieważ wydaną bez podstawy prawnej (vide postanowienie NSA z dnia 18 października 1996 r. II S.A. 2877/95, LEX nr 27342; wyrok NSA z dnia 6 października 1999 r. IV SA 2546/98 LEX nr 47920).
A zatem, w niniejszej sprawie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.