Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. W. K. wniósł skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 451/12 zobowiązującego Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położona w W. przy ul. [...], oznaczonej hip. "[...]", dz. Nr [...] – w terminie dwóch miesięcy
Skargą z dnia [...] r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w maksymalnej wysokości, przewidzianej art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", w związku z niewykonaniem przez ten organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 451/12.
Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczonej hip. "[...]", dz. Nr [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały organowi [...] r.
Wobec braku podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, pismem z [...] r. pełnomocnik skarżącego wezwał Prezydenta W. do wykonania powyższego wyroku. Z uwagi na brak działań zgodnych z żądaniem strony skarżącej wniósł wskazaną na wstępie skargę do Sądu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wskazał na poinformowanie pełnomocnika skarżących o przyczynach zwłoki, wywołanej znaczną ilością spraw o odszkodowanie rozpoznawanych przez organ, a także o planowanej dacie zakończenia postępowania ([...] r.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W., określonej w sentencji grzywny.
Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 451/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczonej hip. "[...]", dz. Nr [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu [...] r., a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął dnia [...] r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez pełnomocnika skarżących do wykonania tego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem.
Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania, zaś bezczynnośc organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zważywszy na fakt, że organ nie podjął działania zmierzającego do zakończenia postępowania, w realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymiar orzeczonej grzywny jest także adekwatny z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem. W dacie wnoszenia skargi termin ten przekroczony został o sześć miesięcy, a aktualnie zwłoka wynosi dwanaście miesięcy. Z tego względu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o orzeczenie jej w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości.
Jednocześnie Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie jest możliwym orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi o istnieniu obowiązku wypłaty odszkodowania za przejętą nieruchomość na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a., albowiem w sprawie nie zostały spełnione przesłanki dotyczące charakteru sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem odszkodowania za nieruchomość warszawską, które wymaga poczynienia bezspornych ustaleń stanu faktycznego, ale również sporządzenia operatu, który jest podstawą do ustalenia wartości nieruchomości. Tymczasem w aktach sprawy brak jest takiego operatu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy