Uzasadnienie
S. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwały Zarządu [...] W. z dnia [...].09.2009 r. nr [...] i z dnia [...].12.2009 r. nr [...], wskazując jako podstawę prawną zaskarżenia art. 101 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Uchwałą z dnia [...].09.2009 r. Zarząd [...] W. nie wyraził zgody na umieszczenie S. G. na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] W. Pismem z dnia [...].10.2009 r. złożonym w Urzędzie [...] W. w dniu [...].10.2009 r. S. G., powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wniosła o "ponowne rozpatrzenie sprawy przez Zarząd [...] i zmianę zajętego stanowiska". W odpowiedzi na to wezwanie zarząd [...] powołaną wyżej uchwałą z dnia [...].12.2009 r. nr [...] po raz drugi odmówił S. G. umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu mieszkalnego, w uzasadnieniu zaznaczając, że rozpatrywał sprawę na skutek ponownego wystąpienia. Informacja o stanowisku Zarządu [...], zawartym w uchwale z [...].12.2009 r., została skarżącej przekazana w piśmie z dnia [...].12.2009 r. nadanym listem zwykłym, który skarżąca otrzymała "po [...]".
W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do wniosku, że przedmiotem zaskarżenia może być wyłącznie uchwała Zarządu [...] W. z dnia [...].09.2009 r. nr [...], gdyż uchwała tego samego organu z dnia [...].12.2009 r. jest tylko odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie złożonym przez skarżącą w dniu [...].10.2009 r. Takie stanowisko Sądu, co do przedmiotu zaskarżenia, potwierdziła skarżąca na rozprawie w dniu 15.06.2010 r. w odpowiedzi na pytanie Sądu.
Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuca naruszenie § 4 uchwały Rady W. z dnia [...].07.2009 r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., poprzez błędną wykładnię pojęcia "bezdomności" zawartego w tym przepisie uchwały. Skarżąca uważa się bowiem za osobę bezdomną, w rozumieniu tego przepisu, czego zaskarżona uchwała nie uwzględnia, jako podstawy przyznania lokalu z zasobów komunalnych. Lokal, gdzie skarżąca jest zameldowana należy do jej matki i położony jest przy ul. [...] w W. Skarżąca nie może jednak tam zamieszkiwać z powodu [...]. Choroba ta przejawia się m. in. [...], a jej obecność pogłębia z kolei [...], co wynika z zaświadczenia z dnia [...].06.2010 r. złożonego przez pełnomocnika skarżącej wraz z pismem uzupełniającym skargę. Z lokalu, w którym skarżąca obecnie przebywa przy ul. [...] w W., orzeczono jej eksmisję wyrokiem Sądu Rejonowego W. z dnia [...].02.2005 r. [...].
Najemcą tego lokalu była babcia skarżącej, później przeprowadził się tam jej ojciec, a skarżąca przeprowadziła się tam w celu sprawowania opieki nad chorym ojcem. Ojciec nie wstąpił jednak w stosunek najmu po babci skarżącej, z powodu posiadania tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...], stąd orzeczono wobec niego i skarżącej eksmisję, przy czym skarżąca nie otrzymała w wyroku eksmisyjnym prawa do lokalu socjalnego. Ojciec, który prawo do lokalu socjalnego otrzymał zmarł, nie doczekawszy realizacji przyznanego uprawnienia. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, jej status jest tożsamy ze statusem osoby bezdomnej.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć dopuszczalność skargi, wychodząc od przesłanek materialnych niedopuszczalności skargi, których wykluczenie uzasadnia przejście do przesłanek formalnych wniesienia skargi. W dniu 21.07.2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę w sprawie I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008/6/90), której teza jest następująca: uchwała zarządu [...] W., odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skoro przesądzone w ten sposób zostało, iż uchwała będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest aktem z zakresu administracji publicznej, który to pogląd sąd w niniejszym składzie podziela, pozostało zbadać formalne przesłanki wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., który ma zastosowanie do skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. "Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa" (por. postanowienie NSA z dnia 27.01.2009 r. II OSK 51/09, LEX nr 515664).
Takie też stanowisko zostało zaprezentowane i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60).
W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia [...].09.2009 r. zostało przez skarżącą wniesione w dniu [...].10.2009 r. (pismo z dnia [...].10.2009 r.). Sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu [...].12.2009 r. Jeśli do tego dnia organ nie doręczył skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to najpóźniej w dniu [...].12.2009 r. powinna ona wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarga została wniesiona dopiero w dniu [...].01.2010 r., czyli z przekroczeniem terminu sześćdziesięciodniowego. Z powodu wysłania przez organ odpowiedzi listem zwykłym, bez zwrotnego potwierdzenia odbioru, co do daty jego doręczenia należy opierać się na oświadczeniu skarżącej. Potwierdziła ona zarówno w treści skargi, jak i na rozprawie w dniu 15.06.2010 r., że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa otrzymała dopiero po [...], czyli najwcześniej w dniu [...].12.2009 r. Skoro więc odpowiedź nadeszła po dacie [...].12.2009 r., to nieprzerwanie biegł termin sześćdziesięciodniowy, któremu skarżąca uchybiła.
Gdyby nawet założyć, do czego na podstawie oświadczenia skarżącej nie ma podstaw, że odpowiedź organu otrzymała ona pomiędzy dniem jej sporządzenia (7[...].12.2009 r.) a [...].12.2009 r. i doszło w ten sposób do przerwania biegu terminu sześćdziesięciodniowego, to wówczas należałoby uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu trzydziestodniowego, liczonego od dnia doręczenia odpowiedzi organu.
Sąd uznał, że skarżąca uchybiła terminowi sześćdziesięciodniowemu z art. 53 § 2 P.p.s.a. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.