Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 1998 r. Nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...] orzekającej o ustanowieniu na rzecz J. K. i K. I. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul.[...], działka ewid. nr [...] w obrębie[...], o pow. [...] m2.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, J. M., T. C. i J. B. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 9 października 2000 r. sygn. akt IV SA 2637/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie na zgodny wniosek stron zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 98 § 1 kpa.
W dniu [...] października 2003 zmarł skarżący J. B. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. sygn. akt [...] spadek po nim nabyli A. B., J. B. oraz P. B. Jak wynika z akt sprawy, w przeciągu trzech lat, żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2009 r. adwokat M. C. pełnomocnik uczestników postępowania J. K., P. I. i E. I., wniosła o umorzenie zawieszonego postępowania z uwagi na upływ trzyletniego okresu na złożenie przez strony wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania.
Postanowieniem z dnia 11 września 2009 r. sygn. akt IV SA 2637/98 Sąd podjął zawieszone postępowanie i przekazał sprawę zgodnie z właściwością do Wydziału I WSA w Warszawie (sprawa o symbolu 6076).
Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. adwokat A. P. pełnomocnik skarżącej T. C., złożył pismo, w którym wskazał, że trzyletni termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania rzeczywiście upłynął, jednakże faktyczną przyczyną zawieszenia postępowania sądowego była tocząca się przed sądem powszechnym sprawa o wznowienie postępowania w przedmiocie zasiedzenia przez skarżących przedmiotowej nieruchomości. Sprawa ta nadal nie została ostatecznie zakończona, gdyż od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] oddalającego apelację jego mocodawczyni oraz skarżących A. B. i J. B., złożona została skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego. Jednocześnie w imieniu swojej mocodawczyni adwokat A. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Sąd nie uwzględnił wniosku, uznając go za niedopuszczalny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) – dalej przep. wprow., sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak wynika z uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 9 października 2000 r, podstawą zawieszenia postępowania sądowego był art. 98 § 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.
W myśl art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej ppsa, sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został złożony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu.
W niniejszej sprawie wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony przez żadną ze stron we wskazanym powyżej terminie. Jedynie w pismach z 2007 r. skarżący wskazali, że nadal popierają skargę, zaś z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania nie występowali, gdyż w ich ocenie podstawa zawieszenia nadal istnieje.
Z treści powyższych wystąpień, jak również ze stanowiska pełnomocnika T. C. wyrażonego w piśmie z dnia 16 czerwca 2010 r. wynika, że zdaniem strony skarżącej podstawa, dla której zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne, istnieje nadal z uwagi na brak ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy wznowienia postępowania o zasiedzenie nieruchomości.
Wskazać jednak należy, że jeżeli w art. 130 § 1 ppsa, ustawodawca używa zwrotu "sąd umarza postępowanie" to oznacza, że o umorzeniu zawieszonego postępowania decydują wskazane w tym przepisie przyczyny zawieszenia. W sytuacji braku wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania złożonego w terminie trzech lat od daty zawieszenia, Sąd jest zobligowany do umorzenia postępowania sądowego. Jeżeli podstawą prawną zawieszenia był zgodny wniosek stron, to Sąd musi umorzyć postępowanie sądowe, nawet w sytuacji, gdy faktyczny powód zawieszenia postępowania mógł być inny, niż ten wskazany w postanowieniu o zawieszeniu. Na etapie orzekania w przedmiocie umorzenia postępowania, Sąd nie może jednak dokonywać kontroli przyczyn zawieszenia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 170 ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał ale również inne sądy i inne organy państwowe (...).
Również art. 99 przep. wprow. wskazuje, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. (...), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji należy przyjąć, że prawomocne postanowienie o zawieszeniu postępowania - zawierające przyczynę zawieszenia - ma prejudycjalny charakter dla umorzenia postępowania. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt V CK 457/05 (LEX nr 421411), które chociaż wydane został o w oparciu o art. 182§ 2 k.p.c., to przez analogię odnieść je można do niniejszej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 130 § 1 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.