Uzasadnienie
W skardze o wznowienie postępowania sądowego wniesionej w dniu 17 marca 2004 r. wnioskodawczyni A. C. wnosiła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 1650/96.
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego, która nastąpiła w dniu 1 stycznia 2004 r. przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania stała się – na zasadzie przepisu art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego w aktach sprawy I SA 1650/96 wyrokiem z dnia 12 lutego 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę L. R. (matki A. C.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 1996 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] oddającej w użytkowanie wieczyste grunt położony przy ulicy [...] w W., wydanej w dniu [...] grudnia 1989 r.
Następnie w dniu 30 kwietnia 2001 r. L. R. oraz jej córki E. R. i A. C. (z d. R.) wniosły o wznowienie powyższego postępowania podnosząc, że wyrokiem Sądu Rejonowego W. [...] Wydział Karny w sprawie oznaczonej sygn. [...] K [...] został prawomocnie skazany S. K. pełniący obowiązki Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami za czyn z art. 246 § 1 kk w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 1989 r., nr [...] o oddaniu gruntu położonego przy ulicy [...] w W. w wieczyste użytkowanie.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2002 r. wniosek ten został odrzucony jako spóźniony – w stosunku do L. R.
I SA/Wa 352/04
Natomiast odnośnie E. R. i A. C. (z d. R.) Sąd uznał, iż był niedopuszczalny, gdyż nie były one stronami postępowania w sprawie I SA 1650/96. W sprawie tej matka ich L. R. działała jedynie w imieniu własnym. Stojąc zatem na stanowisku, że wznowienia postępowania może domagać się strona, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarówno E. R. jak i A. C. (z d. R.) – na zasadzie przepisu art. 407 kpc w związku z art. 410 §1 kpc i art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) – nie służyło prawo składania wniosku jego wznowienia.
W aktualnie wniesionym wniosku o wznowienie postępowania A. C. wskazała dwie podstawy prawne żądania tj.: brak jej udziału w charakterze strony w postępowaniu sądowym I SA 1650/96, co narusza jej interes prawny oraz powzięcie przez nią wiadomości (już jako osobę pełnoletnią) o fakcie popełnienia przestępstwa przez S. K. ówczesnego Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...], przy czym we wniosku nie określono daty, w której wnioskodawczyni powyższą wiadomość powzięła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, pzo. 1270) po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia postępowania, z wyjątkiem przypadku, gdy strona pozbawiona była możności działania lub nie była należycie reprezentowana, w tym przypadku jednak – wg art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Abstrahując zatem od oceny czy zarzut wnioskodawczyni, iż powinna ona brać udział w postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1998 r. jest zasadny czy też nie, należy stwierdzić, że również obecny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem jest niedopuszczalny, gdyż spóźniony.
Wnioskodawczyni stała się pełnoletnią w lutym 2001 r. Wnosząc (w kwietniu 2001 r.) poprzedni wniosek o wznowienie postępowania i uzyskując odpis postanowienia
I SA/Wa 352/04
Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z uzasadnieniem z dnia 13 czerwca 2002 r., z całą pewnością najpóźniej od tej daty, zdawała sobie sprawę, że nie brała udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 12 lutego 1998 r. Występowanie zatem obecnie w 2001 r. z wnioskiem o wznowienie powyższego postępowania skutkować musi uznaniem, że został on złożony po upływie ustawowego terminu, wynoszącego trzy miesiące licząc od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia.
W świetle wywodów Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 czerwca 2002 r. powoływanie się obecnie przez wnioskodawczynię na tę samą podstawę wznowienia, co do której już Sąd się wypowiedział, jest niedopuszczalne. Na skutek obecnie wniesionego wniosku wnioskodawczyni nie stała się bowiem stroną postępowania I SA 1650/96, zaś na marginesie wypada zauważyć, że wyrok w tej sprawie uprawomocnił się w dacie jego wydania tj. w lutym 1998 r., a zatem okres pięcioletni, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie art. 278 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upłynął w lutym 2003 r.
Instytucja wznowienia postępowania jest instytucją szczególną, służącą do wzruszania prawomocnych orzeczeń sądowych w ściśle oznaczonych przypadkach i przy zastosowaniu ściśle uregulowanego trybu postępowania, w którym podstawowym warunkiem jest wniesienie wniosku w zakreślonym ustawą terminie i na ustawowej podstawie wznowienia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd z mocy przepisu art. 280 § 1 powstałej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji.