Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 lutego 2011 r. Prezydent W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], uchylającą w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] odmawiającą K. T. i J. T. jako użytkownikom wieczystym [...] części gruntu i Z. L. oraz R. L. jako użytkownikom wieczystym [...] części gruntu, przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] – i umarzającą postępowanie pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mimo szeroko zakreślonej w powołanym przepisie legitymacji procesowej do wniesienia skargi,
Prezydent W. nie jest uprawniony do wniesienia skargi w przypadku, gdy był on w postępowaniu administracyjnym organem pierwszej. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych (por. wyrok Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r. sygn. K 32/08, OTK-A 2009/9/139).
W rozpoznawanej sprawie, Prezydent W. będący organem wykonawczym Gminy na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), działał jako organ administracji właściwy do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności. W tej sytuacji Prezydent W. nie był stroną postępowania administracyjnego, a tym samym nie może w postępowaniu sądowo administracyjnym występować jako skarżący. Fakt, że Prezydent W. otrzymał decyzję organu odwoławczego, sam przez się nie czyni z niego strony tego postępowania. Zatem organ, wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej rozpoznający sprawę na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.