Uzasadnienie
H. M., S. M., J. W., J., G. G., Z. S., H. C., F. S. i T. M. w dniu 21 stycznia 2011 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [..] grudnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek [..] SA w stosunku do nieruchomości położonej w R. w rejonie ul. [..] i ul. [..] obr [..], zabudowanej boksami garażowymi, oznaczonej działkami nr[..].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02).
Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). W przedmiotowej sprawie zarówno organ drugiej instancji Minister Infrastruktury, jak i Wojewoda [..] będący organem pierwszej instancji, rozpoznając niniejszą sprawę, nie uznały S. M. za stronę postępowania i w związku z tym postanowienia wydane w sprawie nie zostały jej doręczone. Stwierdzić zatem należy, że S. M. nie była stroną postępowania administracyjnego, wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.