Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], w następstwie rozpoznania wniosku J. G., odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w K. o nadaniu J.G. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] stycznia 2010 r. organ podniósł, iż kwestionowana decyzja z dnia [...] maja 2000 r. była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA 1473/01 oddalił skargę strony na utrzymującą ją w mocy decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...]. Organ podkreślił przy tym, że Sąd nie dopatrzył się wówczas żadnych okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji, które to okoliczności badane były przez Sąd z urzędu. Skoro zaś decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda strona zastała już przez sąd administracyjny uznana za zgodną z prawem to nie można obecnie wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Z powyższych względów, w oparciu o art. 157 § 2 i 3 k.p.a w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), Centralna Komisja odmówiła wszczęcia postępowania nadzorczego.
W pouczeniu ww. decyzji Centralna Komisja poinformowała J. G. o możliwości zaskarżenia decyzji, z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni.
Stosując się do wspomnianego pouczenia J. G., pismem z dnia 11 lutego 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2010 r. W jej obszernym uzasadnieniu przedstawił okoliczności, które mają satnowić przykłady rażącego naruszenia prawa do jakiego dochodziło w toku wydawania w 2000 r. decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu mu stopnia naukowego, a które jego zdaniem nie były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wówczas ich nie podnosił. Jednocześnie wniósł on o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2000 r.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i odrzucenie wniosków skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2010 r. wydana w pierwszej instancji.
Podkreślić należy, iż postępowanie przed Centralna Komisją do Spraw Stopni i Tytułów, w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. Stąd w sprawie zastosowanie mają między innymi przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestie wnoszenia środków odwoławczych od rozstrzygnięć organów administracyjnych, w tym art. 127 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
W myśl zaś art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. W związku z powyższym, nie budzi wątpliwości Sądu, że stosuje się do niej przepisy dotyczące orzekania przez ministra (por. art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.). Oznacza to, że od decyzji wydawanych w pierwszej instancji przez Centralną Komisję służy stronie prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k. p.a.).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że z możliwości takiej skarżący nie skorzystał. Wniesienie zaś skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed złożeniem ww. środka odwoławczego skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności, a co za tym idzie odrzuceniem skargi.
Bez znaczenia przy tym dla oceny dopuszczalności skargi jest to, że zaskarżona decyzja zawierała wadliwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast pouczenia o możliwości wynikającej z art. 127 § 3 k.p.a. Mylne bowiem pouczenie strony, nie zwalnia jej od konieczności wyczerpania środków odwoławczych przed wniesieniem skargi do sądu. Rodzi ono jedynie skutek w postaci możliwości domagania się przez skarżącego od organu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o ile na skutek wadliwego pouczenia termin ten upłynął (co w realiach niniejszej sprawy niewątpliwie miało miejsce).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.