Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. odrzucił skargę S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], z uwagi na przekroczenie 30 – dniowego, ustawowego terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 marca 2018 r.
Pismem złożonym 4 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do wskazania konkretnej przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz daty kiedy ta przyczyna ustała, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu - art. 88 ppsa. Ponadto wystąpił do strony skarżącej o uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia niniejszej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu art. 87 § 2 ppsa.
Powyższe wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu 20 kwietnia 2018 r.
W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie nadanym w dniu 24 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego) wystąpił o przyznanie adwokata z urzędu, z uwagi na fakt, że nie jest w stanie zrozumieć pism, które są do niego skierowane.
Postanowieniem z 25 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 383/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał S. P. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, zaś Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 3 lipca 2018 r. poinformowała o wyznaczeniu osoby pełnomocnika z urzędu.
Z kolei 16 lipca 2018 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wskazał, że skarżący o uchybieniu terminu dowiedział się w dniu otrzymania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem od tego dnia należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Następnie w dniu 4 kwietnia 2018 r. wystąpił o przywrócenie uchybionego tterminu.
Niezachowanie terminu do wniesienia skargi spowodowane było osobistą i zdrowotną sytuacją skarżącego. Jak wynika z akt sprawy S. P. jest osobą starszą i schorowaną. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. zaliczył tę osobę do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Skarżący wymaga bowiem stałej, długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ponadto, jak wynika z zaświadczenia lekarza psychiatry, skarżący zgłaszał narastające zaburzenia pamięci i koncentracji oraz liczne dolegliwości somatyczne. Skarżący wymaga stałego leczenia psychiatrycznego i systematycznego przyjmowania leków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
W świetle regulacji zawartych w art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;
- 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;
- 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu;
- 5) uchybienie terminowi powoduje powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ppsa).
Natomiast w myśl z art. 88 ww. aktu spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie skarżący dochował 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przyczyna, którą strona powołała, tj. brak wiedzy o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, ustąpiła 29 marca 2018 r. - co sąd przyjął za skarżącym. Tymczasem skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 4 kwietnia 2018 r.
Wskazując na brak winy w uchybieniu terminowi pełnomocnik skarżącego powołał się na stan zdrowia skarżącego, który jak wynika z akt sprawy jest osobą cierpiącą na problemy z pamięcią. W związku ze swoim stanem zdrowia uzyskał umiarkowany stopień niepełnosprawności, ma znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji. Przy czym, jak wynika z zaświadczenia lekarza specjalisty już uprzednio zgłaszał on problemy z pamięcią.
W tych okolicznościach uznać należało, że S. P. uprawdopodobnił brak winy w zachowaniu terminu do wniesienia skargi.
Na koniec rozważań stwierdzić należy, że w związku z tym, iż w terminie wyznaczonym przez Sąd na uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie ww. terminu do wniesienia skargi, strona skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy, uzasadniając, że nie rozumie korespondencji z Sądu, a ustanowiony z urzędu pełnomocnik po jego ustanoweniu, w terminie 7, uczynił zadość temu wezwaniu i uzupełnił braki wniosku, Sąd uznał za zbędne rozpatrywanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu i z tego względu rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji postanowienia.