Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], którą zatwierdził podział nieruchomości położonych we wsi [...] w gm. [...], uregulowanych w księgach wieczystych: Nr [...] (dot. dz. [...]), Nr [...] (dot. dz. [...]), Nr [...] (dot. dz. [...]), Nr [...] (dot. dz. [...]), Nr [...] (dot. dz. [...]), Nr [...] (dot. dz. [...]), oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] na działki: nr [...] o pow. [...], pod warunkiem, że przy zbywaniu działek, które nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej zostanie ustanowiona służebność gruntowa polegająca na zapewnieniu do niej dostępu.
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. P.P. wniósł, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wydzielenia ww. działek pod nowoprojektowaną drogę powiatową. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że ww. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] w sposób niedopuszczalny narusza interes prawny skarżącego, bowiem skutkuje nabyciem przez Powiat działek wydzielonych pod drogę oraz koniecznością wypłaty na rzecz byłych właścicieli odszkodowania w znacznej wysokości. Wskazano, że koszty te będą dodatkowo zwiększone na skutek konieczności wybudowania przez P.P. drogi, stanowiącej jedyny dojazd do nowo zagospodarowanych terenów mieszkaniowych i usługowych. Stwierdzono, że w przypadku regulacji stanu prawnego w księgach wieczystych nieruchomości objętych przedmiotową decyzją Powiat zostanie też współobciążony zobowiązaniem finansowym byłego właściciela, tj. hipoteką o znacznej wysokości.
Jednocześnie wskazano, że złożona została również skarga na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części wsi [...] w gminie [...] z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej naruszenia polegającego na nadaniu projektowanej drodze oznaczonej symbolem planu 1KD-Z(p) kategorii drogi powiatowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powołana dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku.
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Strona nie wykazała, zdaniem Sądu, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Powoływane zobowiązania pieniężne, w tym m.in. wypłata ewentualnego odszkodowania, jak każde świadczenia finansowe, są bowiem ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać m.in. zwrotu wypłaconego odszkodowania. Stwierdzić należy, że samo zatwierdzenie podziału nieruchomości nie skutkuje automatycznie wypłatą odszkodowania. Wprawdzie - stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774) - za działki gruntu, których własności (użytkowania wieczystego) dotychczasowy uprawniony został pozbawiony wskutek podziału w warunkach wskazanych w art. 98 ust. 1 tej ustawy przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej pomiędzy tym właścicielem (użytkownikiem wieczystym) a właściwym organem, niemniej ostateczna decyzja zatwierdzająca podział stanowi dopiero podstawę do podjęcia w tym przedmiocie stosownych negocjacji.
W przypadku zaś ich negatywnego zakończenie dochodzi do uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego i ustalenia w nim kwoty należnego odszkodowania. Zatem powoływana przez skarżącego okoliczność dotycząca konieczności wypłaty odszkodowania, już na obecnym etapie postępowania w rzeczywistości nie zaistniała. Jednocześnie stwierdzić należy, że ujawnienie w księdze wieczystej praw Powiatu do działek gruntu wydzielonych pod drogę, którego podstawę stanowi ostateczna decyzja zatwierdzająca podział, również nie może uzasadniać wstrzymania zaskarżonej decyzji, gdyż ewentualne jej uchylenie będzie mogło stanowić podstawę do wykreślenia dokonanego w księdze wieczystej wpisu.
Zatem okoliczność ta nie może być traktowana jako wywołująca tak daleko idące skutki, których zniesienie lub odwrócenie byłoby niemożliwe lub znacznie utrudnione, bądź prowadzące do powstania po stronie skarżącego znacznej szkody. Analogicznie podejść należy do kwestii obciążenia powiatu zadłużeniem zabezpieczonym hipoteką na przejmowanej nieruchomości.
W tym stanie sprawy należało uznać, że przedmiotowy wniosek skarżącego nie zawiera okoliczności dających podstawę do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.