Uzasadnienie
C. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] orzekającej o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Tymczasem zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej kategorii wymienionej w tym przepisie.
Przedmiotowe postanowienie Ministra Infrastruktury zostało wydane na podstawie art. 135 KPA. Przepis ten przewiduje, że organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. Przy czym rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji zapada w formie postanowienia, skoro wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy kwestii wynikłej w toku postępowania i nie ma znamion kwestii kończącej postępowanie bądź rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 KPA).
Jednakże z przepisu art. 141 § 1 KPA wynika ogólna zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, ale tylko w przypadku, jeżeli kodeks tak stanowi.
W tej sytuacji nie można uznać, że na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji służy skarga do sądu administracyjnego. Z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie wynika bowiem, aby tego rodzaju postanowienie było zaskarżalne w drodze zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty.
Mając to na uwadze skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.