Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat O. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] obręb K., zajętej pod drogę [...] w K. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. F.A. wniósł, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który jego zdaniem jest uzasadniony, gdyż bezpowrotnemu zniszczeniu ulegną drzewa i zieleń rosnące na trawniku, a właściciel drogi zamierza go zabetonować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, Lex nr 741834).
W rozpoznawanej sprawie, wprawdzie w treści uzasadnienia skargi skarżący podniósł, że jeżeli wykonanie decyzji nie zostanie wstrzymane przez Sąd to do czasu rozstrzygnięcia sprawy bezpowrotnemu zniszczeniu ulegną drzewa i zieleń rosnące na trawniku, ponieważ właściciel drogi zamierza go zabetonować. Uznać należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, tym bardziej, że powołane okoliczności nie odnoszą się do skarżącego, zatem ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że kwestionowana decyzja jest rozstrzygnięciem, które ze swej istoty nie nadaje się w realiach rozpoznawanej sprawy do wykonania, gdyż decyzja w przedmiocie nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa nieruchomości ma co do istoty charakter deklaratoryjny. Potwierdza ona jedynie ex lege stan prawny zaistniały na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Nie wymaga żadnej czynności, którą strona mogłaby lub musiała wykonać dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej, aby doprowadzić do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Nie przyznaje ona także stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Ta okoliczność, niezależnie od braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku, nie zezwala również na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania jej wykonania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.