Uzasadnienie
Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania [...] Zakładów [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa przedstawił następujący stan sprawy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1995 r., nr [...] o przekazaniu w zarząd [...] Centrum Rehabilitacji w D. zabudowanego budynkiem gruntu położonego w G. przy ul.[...] - oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], dla której w Sądzie Rejonowym w G. urządzona jest księga wieczysta KW [...].
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że Kierownik Urzędu Rejonowego w G. decyzją z dnia [...] października 1995 r. - działając w związku z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. na mocy którego Zakłady [...] Przedsiębiorstwo Państwowe w G. zrzekły się, w trybie art. 179 kc, prawa użytkowania wieczystego gruntu co do nieruchomości oznaczonej jako działki [...] (powstała z podziału [...]) - przekazał w zarząd wymienioną nieruchomość G. Centrum Rehabilitacji w D. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2002 r. Sąd Apelacyjny w [...] orzekł nieważność czynności prawnej wyrażonej w akcie notarialnym z dnia [...] kwietnia 1993 r. (sprawa o sygn. akt [...]).
Wobec powyższego Prezydent Miasta G. pismem z dnia [...] września 2006 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1995 r.
Organ I instancji uznał, że ze względu na stwierdzenie nieważności przez Sąd czynności zrzeczenia się użytkowania wieczystego nieruchomość stanowiła nadal przedmiot użytkowania wieczystego Zakładów [...] Przedsiębiorstwa Państwowego w G. i nie mogła być przekazana w zarząd [...] Centrum Rehabilitacji
Sygn. akt I SA/Wa 407/07 w D., a w związku z tym nie istniała podstawa prawna do jej przekazania w zarząd.
Minister Budownictwa w decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. przywołał argumenty wskazane przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2006 r, jednakże w uzasadnieniu decyzji podniósł, iż stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1995 r. nastąpiło z uwagi na naruszenie przepisów prawa w stopniu rażącym, nie zaś z uwagi na wydanie decyzji bez podstawy prawnej.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły [...] Zakłady [...] Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej, zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa przez brak uzasadnienia decyzji w zakresie zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa w części odnoszącej się do rażącego naruszenia prawa, w miejsce wskazanego przez Wojewodę [...] jako podstawę prawną art. 156 § 1 pkt 2 jako brak podstawy prawnej do wydania decyzji. Ponadto podniesiono, że sprawa nie została rozpatrzona w całości, w związku z dalszym pozostawaniem w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] października 1995 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w G., przy ul. [...] - działka oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...].
W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa podniósł argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Organ rozstrzyga przedmiotową sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności.
Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn.:Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz.127 ze zm.)
Sygn. akt I SA/WA 407/07 państwowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej uzyskują grunty stanowiące własność Skarbu Państwa w zarząd na postawie decyzji rejonowego organu rządowej administracji ogólnej lub na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu między państwowymi jednostkami organizacyjnymi nie posiadającymi osobowości prawnej albo umowy, o której mowa w art. 9 ust.
- 2. Przepis ten miał zastosowanie odpowiednio do komunalnych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej.
Stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy grunty stanowiące własność Skarbu Państwa mogły być oddane odpłatnie w zarząd jednostkom organizacyjnym, a grunty stanowiące własność gminy - komunalnym jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej. Jednakże aby Skarb Państwa mógł ją przekazać w zarząd na rzecz państwowej jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej musiał mieć ją w swoim władaniu.
W wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2002 r. sygn. akt [...], stwierdzono nieważność, ze skutkiem ex tunc, czynności zrzeczenia się przez Zakłady [...] Przedsiębiorstwo Państwowe w G. na rzecz Skarbu Państwa prawa użytkowania wieczystego oraz prawa własności budynków i budowli usytuowanych na działce nr [...] (część obecnej działki nr [...]) położonej w G. przy ul. [...], co oznacza że czynność ta była dotknięta sankcją nieważności bezwzględnej od początku tj. od chwili jej dokonania. Tak więc zrzeczenie się było bezskuteczne.
Zatem w dniu wydania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w G. decyzji z dnia [...] października 1995 r. prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości przysługiwało nadal dotychczasowemu użytkownikowi wieczystemu nieruchomości tj. Zakładom [...] Przedsiębiorstwu Państwowemu w G., toteż działka [...], podzielona obecnie na m. in. działkę nr [...], nie znajdowała się w zasobie Skarbu Państwa, została bowiem uprzednio skutecznie rozdysponowana na rzecz innego podmiotu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż decyzja przekazująca w zarząd [...] Centrum Rehabilitacji w D. na czas nieoznaczony z przeznaczeniem na siedzibę Zakładów [...] w G. nieruchomość zabudowaną, położoną w G. przy ul [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha rażąco narusza art. 33 i art. 4 ust.4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości.
W związku z zarzutami zawartymi w skardze podkreślić należy, że w niniejszej sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1995 r. nastąpiło z uwagi na stwierdzenie nieważności przez Sąd Apelacyjny w [...] czynności zrzeczenia się użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Wobec czego nieruchomość stanowiła nadal przedmiot użytkowania wieczystego Zakładów [...] Przedsiębiorstwa Państwowego w G. i nie mogła być przekazana w zarząd [...] Centrum Rehabilitacji w D., a w związku z tym naruszono przepisy prawa w stopniu rażącym.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi zauważyć należy, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1995 r. w sprawie ustalenia opłaty rocznej za zarząd spornego gruntu nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Wskazać należy, iż organ odwoławczy rozpoznaje sprawę wyłącznie w zakresie objętym postępowaniem organu pierwszej instancji - w tym przypadku postępowanie dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1995 r. nr [...].
W świetle powyższego organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. prawidłowo wycofał z obiegu prawnego decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1995 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a organ II instancji słusznie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.