Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanych uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] września 2004 r., w przedmiocie wyrażenia zgody na usytuowanie ustępu publicznego w wydzielonym budynku zlokalizowanym w zwartej zabudowie śródmiejskiej przy ul. [...] w W., pod warunkiem uzyskania opinii o zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny:
Decyzja pierwszej instancji wyrażająca zgodę na usytuowanie ustępu publicznego w wydzielonym budynku została wydana w związku z wnioskiem Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r., działającego jako inwestor planowanego przedsięwzięcia. Decyzja zapadła po przeanalizowaniu przez organ pierwszej instancji ekspertyzy technicznej mgr. inż. G. K. W wyniku odwołania od tej decyzji organ drugiej instancji powołując się na przepisy § 1 oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdził, że nie wynika z nich obowiązek wydania decyzji administracyjnej w sprawie wystąpienia Urzędu Miejskiego w W. i że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien zająć stanowisko w formie opinii sanitarnej, która nie jest ani decyzją ani postanowieniem.
Tym samym nie było podstaw do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, a to stanowi podstawę uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien wydać w tej sprawie opinię sanitarną, a przy rozpatrywaniu sprawy wyjaśnić co jest przedmiotem wystąpienia Urzędu, jaki jest właściwy adres adaptowanego lokalu i wnikliwie przeanalizować wskazania ekspertyzy technicznej, które winny wskazywać, czy przyjęte inne rozwiązanie techniczne, niż przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury rekompensuje wymagania sanitarno-higieniczne.
Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli H. i A. O. zarzucając, że postępowanie nie powinno być umorzone, bo w istocie chodzi o uchylenie decyzji administracyjnej. W ocenie skarżących, decyzja zaskarżona rażąco narusza prawo, a w szczególności art. 105 kpa, a sprawa niniejsza powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji nie zaś, jak twierdzi organ nadzoru, w formie opinii sanitarnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej, w ramach której bada legalność decyzji administracyjnych, tj. ich zgodności z prawem materialnym i kodeksem postępowania administracyjnego nie orzekając o istocie sprawy.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi sądowej jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 kpa). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
Przymiotu strony nie wykazuje natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu administracyjnym opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu publicznego (tak NSA w wyroku z dnia 27 września 1999 r. IV SA 1285/98).
W przedmiotowej sprawie, z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący mieli interes prawny (tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości), ani też aby zostali umocowani do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej.
Skoro zatem skarga została wniesiona przez osobę nieposiadającą przymiotu strony, a fakt dopuszczenia skarżących do udziału w postępowaniu administracyjnym nie czyni ich automatycznie stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa (tak NSA w wyroku z dnia 10 sierpnia 2001 r. I SA 511/00 i wyrok z dnia 10 maja 2001 r. I SA 2595/99) brak jest podstaw do uznania skarżących za uprawnionych do wniesienia skargi. Tym samym skarga jako złożona przez osobę nieuprawnioną podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.