Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że A. P. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 kpa sprawy w związku z decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2003 r., nr [...] uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w sprawie prowadzonej na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Decyzja z dnia [...] września 2003 r. została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego i toczy się obecnie pod sygn. akt I SA 2612/03.
Niezależnie od tego czy organ ustosunkował się do tego wezwania i w jakiej formie, czy też nie odpowiedział na nie, skarżącemu służyła skarga na bezczynność organu właściwego do załatwienia sprawy prowadzonej na podstawie przepisów powołanego dekretu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że na nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie przysługuje żaden inny środek zaskarżenia, a jedynie skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
W niniejszej sprawie prowadzone było jednak postępowanie i zostało wydane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], w którym organ poinformował, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Skarżący A. P. złożył skargę na postanowienie z dnia [...] lutego 2004 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pomimo pouczenia, że skarga nie przysługuje.
Sąd stwierdza, że postanowienie z dnia [...] lutego 2004 r. nie ma charakteru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo pouczyło skarżącego, iż skarga na nie nie przysługuje.
W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.