Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta G. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Wójt odmówił B. K. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na złagodzenie skutków suszy.
Odmowa uzasadniona została tym, iż wnioskodawczyni nie przedłożyła protokołu oszacowania strat niezbędnego do rozpatrzenia wniosku zgodnie z §2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. Nr 155, poz.1109), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2006 r.".
Wnioskodawczyni wniosła do SKO odwołanie od decyzji organu I instancji.
Rozpatrzywszy odwołanie, SKO stwierdziło, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wadliwy.
Wójt przyjął bowiem, iż wnioskodawczyni nie zgłosiła swojego gospodarstwa rolnego do oszacowania szkody poniesionej w uprawach rolnych spowodowanych suszą, przy czym konkluzja ta wywiedziona została wyłącznie z faktu, iż w aktach sprawy nie ma stosownego wniosku.
W ocenie SKO skoro Wójt wywodzi z danej okoliczności faktycznej (niezgłoszenia gospodarstwa do oszacowania szkód) negatywne skutki dla wnioskodawczyni, to okoliczność ta musi być – zgodnie z art.7 k.p.a. – w przekonujący sposób udowodniona przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych (wyjaśnień strony, rozprawy administracyjnej, zeznań świadków, itp.).
Bez przeprowadzenia takich dowodów sam brak w aktach sprawy wniosku o oszacowanie strat w gospodarstwie nie dowodzi, iż wniosek ten nie został złożony.
Z tej racji SKO uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania.
B. K. wniosła skargę na decyzję SKO, zarzucając jej naruszenie §5 rozporządzenia z 2006 r. oraz art.7, 8, 9, 10 i 35 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej "p.p.s.a.").
Zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego, albowiem wydano ją z naruszeniem przepisów prawa materialnego, obowiązujących w dacie orzekania przez organ.
Zgodnie z §2 pkt 2 rozporządzenia z 2006 r. ocena wielkości strat w uprawach, wywołanych suszą następuje na podstawie protokołu oszacowania strat sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę a podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z 1996 r.".
Zgodnie z §6 ust.3 rozporządzenia z 2006 r. wojewodowie przekażą, w terminie do dnia 15 września 2006 r., właściwym wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) protokoły oszacowania szkód sporządzone przez komisje powołane przez wojewodów na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia z 1996 r.
W świetle powyższego oczywiście błędnie przyjął organ I instancji, iż zobowiązaną do przedłożenia protokołu była skarżąca (był nim bowiem właściwy wojewoda).
Wobec powyższego za zasadne uznać należy - co do zasady - skorzystanie przez organ odwoławczy z instytucji kasacji przewidzianej w art.138§2 k.p.a., albowiem w postępowaniu organu I instancji nie przeprowadzono prawidłowo postępowania dowodowego, tj. nie zgromadzono zasadniczego dowodu, jakim jest protokół oszacowania szkód.
Uzasadniając jednakże własną decyzję SKO sformułowało ocenę prawną, która w ocenie Sądu jest błędna, a która stanowiąc zalecenie dla organu I instancji, błędnie go kierunkuje.
SKO zaleciło organowi I instancji przeprowadzenie dowodu na okoliczność, czy skarżąca zgłosiła gospodarstwo do oszacowania szkód spowodowanych suszą.
Powyższe nie ma umocowania w przepisach prawa w tym sensie, iż ani w przepisach rozporządzenia z 2006 r. ani rozporządzenia z 1996 r. brak zastrzeżenia przez ustawodawcę, iż warunkiem niezbędnym do oszacowania przez komisję powołaną przez wojewodę szkód wywołanych suszą jest złożenie w tym zakresie stosownego wniosku przez rolnika. Oszacowanie takie może być zatem dokonane przez komisję z urzędu.
Z powyższych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 ust.1 lit. a oraz art.152 p.p.s.a.