Uzasadnienie
F. W. pismem z dnia 19 lutego 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]. Przedmiotowym postanowieniem Minister Budownictwa uznał za nieuzasadnione zażalenie F. W. na bezczynność Wojewody [...] o w sprawie nierozpatrzenia w terminie odwołania Burmistrza Miasta i Gminy L. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] ustalającej na rzecz F. W. odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę gminną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Jest to postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 kpa. Postanowienie takie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i stronie nie przysługuje prawo wniesienia na nie zażalenia. Tym samym skarga F. W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie zaznaczyć należy, że niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu pierwszej instancji. W postępowaniu sądowym ze skargi na bezczynność skarżący może zaś ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.