Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny –E. D. Wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz przyznał ze środków budżetowych na rzecz pełnomocnika z urzędu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę w wysokości [...] zł.
W dniu 18 listopada 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od ww. wyroku. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 2977/13 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 lipca 2015 r., jak również wniósł podczas rozprawy o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radców prawnych określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.).
W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit a ww. Rozporządzenia. Stosownie do jego treści za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit c tj. 240,00 złotych, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, wniosek powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Jak wynika z akt sądowych sprawy ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 11 września 2013 r. oraz reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 lipca 2015 r. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
Mając na uwadze fakt, iż wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 11 września 2013 r. oraz reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 lipca 2015 r. należało mu przyznać wynagrodzenie w wysokości 180,00 zł złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 złotych – łącznie kwotę 221,40 złotych.
O powyższym orzeczono, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § § 14 ust. 2 pkt 2 lit a wyżej powołanego Rozporządzenia.