Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] zezwalającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości przeznaczonej na cel budowy obwodnicy drogowej miasta K. w ciągu drogi krajowej nr 15 – II etap, oznaczonej jako działki nr [...], nr [...] i nr v w obrębie K., stanowiącej własność A.B.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł w dniu [...] lutego 2012 r. A.B., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego wyrządzenie znacznej szkody. W przypadku bowiem zajęcia nieruchomości pozbawiony zostanie on realnych szans na odzyskanie władania nią, nawet jeśli planowana inwestycja nie zostanie zrealizowana. Zajęcie nieruchomości skutkować będzie ponadto rozdzieleniem integralnie związanych ze sobą obiektów produkcyjnych, co wpłynie z kolei na zachwianie rentownością i gwarancją stałości produkcji odbywającej się w tych obiektach oraz firmach z nią ściśle kooperujących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływana dalej jako "P.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa natomiast na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, co oznacza, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...] i nr v w obrębie K. Zdaniem Sądu przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno przedstawione przez skarżącego okoliczności, jak i analiza materiału dowodowego nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zauważyć należy, że wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), który to przepis ma charakter wyjątkowy. Pozwala on bowiem na udzielenie w uzasadnionych przypadkach zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, mimo niezakończenia postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją. Regulacja ta służy usprawnieniu procesu inwestycyjnego budowy dróg. Zdaniem Sądu uwzględnienie wniosku skarżącego i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby sprzeczne z założeniami ustawodawcy, niweczyłoby cel, jaki przyświecał przy przyjęciu powyższej ustawy, ustanawiającej szczególny reżim prawny przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wstrzymanie wykonania decyzji, która dotyczy procesu inwestycyjnego budowy drogi krajowej, byłoby istotnym zaburzeniem tego procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Ponadto wynikłe z wykonania decyzji szkody podlegają uwzględnieniu w trybie art. 18 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.
Wskazać przy tym należy, że zdaniem Sądu skarżący w uzasadnieniu wniosku nie podał konkretnych argumentów i nie wskazał okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych przedmiotowe działki oznaczone są w ewidencji gruntów jako łąki oraz grunty orne i brak jest na nich jakichkolwiek obiektów produkcyjnych. Niezrozumiałym jest zatem argument dotyczący zachwiania rentowności i gwarancji stałości produkcji odbywającej się w takich obiektach oraz firmach z nią ściśle kooperujących.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.