Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania S. K. (dalej jako skarżąca) od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – ul. [...], położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka o nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji wydanej w I instancji. Wyrokiem z 15 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 97/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2404/17 uchylił ww. wyrok oraz postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że orzekanie w przedmiocie przywrócenia terminu musi być poprzedzone oceną prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji stronie postępowania. W niniejszej sprawie zastosowany został tryb awizowania przewidziany w art. 44 kpa, po pierwszym awizowaniu przesyłkę odebrała znajoma skarżącej – E. F.. Wydanie przesyłki ww. osobie nastąpiło z naruszeniem art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (tekst jedn.
Dz.U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm., dalej jako prawo pocztowe), który przewiduje możliwość wydania przesyłki osobie innej niż jej adresat jedynie po spełnieniu określonych warunków, które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Wobec powyższego, z uwagi na niedoręczenie stronie decyzji termin na złożenie odwołania nie rozpoczął biegu.
Organ powołując się na powyższy wyrok I OSK 2404/17 wskazał, że w przypadku braku skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji zaistniała potrzeba ponownego jej doręczenia i dopiero wówczas rozpocznie bieg termin do złożenia odwołania. Odwołanie złożone poprzednio organ uznał w konsekwencji za niedopuszczalne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wywiodła S. K., podnosząc że rozumowanie organu jest nieprawidłowe i niepotrzebnie komplikuje postępowanie, gdyż wymusza na skarżącej ponowne składanie odwołania które już znajduje się w aktach sprawy. W jej ocenie organ powinien prawidłowo doręczyć decyzję i jednocześnie przyjąć, że odwołanie zostało wniesione w terminie, po czym je rozpoznać.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie znajduje podstaw.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako ppsa). Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W powołanym wyroku sygn. akt I OSK 2404/17 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona skarżącej a termin na wniesienie odwołania nie rozpoczął biegu. Zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy których działanie było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, że minister rozpoznając sprawę ponownie był związany oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny i nie mógł formułować ocen sprzecznych ze stanowiskiem wyrażonym w ww. orzeczeniu, a zatem zobowiązany był przyjąć, że decyzja nie została skarżącej skutecznie doręczona.
Ponieważ prawny byt decyzji rozpoczyna się od jej doręczenia stronie, brak skutecznego doręczenia oznacza, że decyzja taka w ogóle nie weszła do obiegu prawnego - a tym samym rozpoznanie odwołania od niej jest bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 6 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 656/18, LEX nr 2641365). Z tego względu stanowisko skarżącej, jakoby organ mógł rozpoznać złożone odwołanie nie jest poprawne. Odwołanie można wnieść jedynie od decyzji funkcjonującej w obiegu prawnym, tzn. takiej, która została skutecznie doręczona. Organ zasadnie uznał zatem, że w takiej sytuacji zachodzi konieczność ponownego doręczenia decyzji stronie, zaś odwołanie złożone poprzednio jest niedopuszczalne – jako złożone od decyzji, która w dacie jego złożenia nie weszła do obrotu prawnego.
Mając to na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.