Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2008 roku Rada Gminy J. wniósła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...], stwierdzające nieważność uchwały nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] grudnia 2007 r w sprawie użyczenia połowy udziału stanowiącego własność Gminy J. tj. 1/10 części nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] położonej we wsi S. gmina J. Skarżący zarzucił, że bezpodstawnie - w jego ocenie - Wojewoda [...] uznał, że Rada Gminy J. wchodzi w kompetencje wójta, przez co istotnie naruszyła prawo.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny orzeka - między innymi - w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z art. 50 § 1 tej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Istnienie po stronie wnoszącego skargę legitymacji do skutecznego wystąpienia na drogę sądową, jest warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd. Inaczej mówiąc, postępowanie sądowe (także sądowoadministracyjne) może się toczyć tylko na skutek skargi wniesionej przez uprawniony do tego podmiot. Stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W kontekście dotychczasowych wywodów należy zaś przyjąć, że brak uprawnienia (legitymacji) do wystąpienia ze skargą powoduje niewątpliwie niedopuszczalność jej rozpoznania.
W myśl art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst - Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art.
90. Natomiast zgodnie z art. 98 ust. 3 tej samej ustawy, do złożenia skargi w sprawach regulowanych tym przepisem uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą zaś wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie, albo którego dotyczy rozstrzygnięcie. Przepis art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. dokładnie wskazuje zatem krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi w przedmiocie rozstrzygnięcia organu nadzoru dotyczącego gminy, a tym samym - z mocy odesłania przewidzianego w art. 98a ust. 3 wymienionej ustawy - także w przedmiocie rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody.
Wobec jasnego brzmienia powołanych przepisów, określających expressis verbis podmioty uprawnione do wniesienia skargi w tym przedmiocie, nie ulega wątpliwości, że jedynie gminie reprezentowanej przez wójta (art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.) przysługuje legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody.
Stanowisko to znajduje oparcie w dotychczasowej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r. stwierdził mianowicie, że "wyłącznie od wojewody zależy, czy skorzysta ze swoich uprawnień nadzorczych i nikt nie może go do tego zmusić. W przypadku natomiast wykorzystania uprawnień nadzorczych przez wojewodę skargę do sądu administracyjnego może wnieść jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone takim rozstrzygnięciem nadzorczym" (II SA 1244/98, Lex Nr 47305).
Skoro zatem w niniejszej sprawie skarga wniesiona została przez Rade Gminy w J. uznać należało, że skarżący legitymacji takiej nie posiada. Wniesiona przez niego skarga podlegała więc odrzuceniu, a to na mocy wcześniej już przywołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.