Uzasadnienie
M. B. i Z. B. w dniu 1 lutego 2005 r. wnieśli – za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Z nadesłanych przez organ do Sądu akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną przez ministra w pierwszej instancji. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku M. i Z. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego Ministra z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania, wydał drugą decyzję z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r.
W związku z powyższym Sąd pismem skutecznie doręczonym M. i Z. B. w dniu 10 marca 2005 r. wezwał skarżących, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji.
Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu w dniu 17 marca 2005 r. skarżący nie wykonali wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Skoro skarżący prawidłowo wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie - do dnia 17 marca 2005 r. – nie zastosowali się do wezwania Sądu, to ich skargę należało odrzucić na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 powołanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zatem zaskarżenie pierwszoinstancyjnej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], od której przysługiwało stronie złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest niedopuszczalne i skutkować musi jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy.