Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2011 r. B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmawiającą umorzenia należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz 5% opłaty na pokrycie kosztów związanych z działalnością funduszu za okres od lipca 1997 r. do kwietnia 2004 r. w łącznej kwocie [...] zł.
W piśmie z dnia 11 marca 2011 r., będącym odpowiedzią na w/w skargę, pełnomocnik Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – r.pr. M. D. stwierdził, że niniejsza sprawa należy do właściwości Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W związku z powyższym organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 w/w ustawy. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 p.p.s.a.).
Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym, które zgodnie z art. 2 § 1 Kpc dochodzone są w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Analizując dopuszczalność przedmiotowej skargi Sąd stwierdził, że skarżący kwestionuje decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, będącego Likwidatorem Funduszu Alimentacyjnego, z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...].
Wyjaśnić należy, że sprawy dotyczące umorzenia należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego od osób zobowiązanych do alimentów oraz od osób, które bezpodstawnie pobrały świadczenia (art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach alimentacyjnych, Dz. U. Nr 139, poz. 992 z późn. zm., powoływanej dalej jako ustawa o świadczeniach rodzinnych), są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych w rozumieniu art. 476 § 2 Kpc, do których rozpoznania właściwy jest sąd okręgowy (art. 4778 § 1 Kpc). Sprawy te, rozpoznawane w postępowaniu przedsądowym wedle reguł przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego w formie decyzji, zalicza się formalnie do spraw cywilnych. Kontrola legalności wydanych decyzji została normatywnie powierzona sądownictwu powszechnemu, a nie administracyjnemu. Zgodnie bowiem z art. 68 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych od decyzji likwidatora funduszu określonych w ust. 1 przysługuje odwołanie do sądu okręgowego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Z pisma organu z dnia 11 marca 2011 r. wynika, że B. P. w dniu 7 grudnia 2010 r. wniósł odwołanie, zgodnie z pouczeniem, od zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. do Sądu Okręgowego W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
Mając na uwadze, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy sprawy, w której wyłączono sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.