Uzasadnienie
S.H. pismem z dnia 10 stycznia 2011 r., sprecyzowanym pismem z dnia 5 kwietnia 2011 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Miasta [...] W. Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Podstawę prawną zaskarżonego aktu stanowi art. 10 ust. 4 w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2010 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Miasta [...] W. – r.pr. B.S. wyjaśniła, że prowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczy regulacji z zakresu prawa cywilnego i nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 p.p.s.a.).
Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym, które zgodnie z art. 2 § 1 Kpc dochodzone są w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Określone w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż prawo miejscowe (którym niewątpliwie zaskarżone pismo nie jest), objęte są kontrolą działalności administracji publicznej sprawowaną przez sądy administracyjne, o ile podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej. Dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie uzależniona jest zatem od oceny, czy zaskarżony akt został podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej. Na tak postawione zagadnienie, w ocenie Sądu, należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego jest oświadczeniem woli wywołującym skutki w sferze stosunków cywilnoprawnych, a więc nie jest aktem mającym władczy charakter, którego przedmiotem nie jest dystrybucja żadnych dóbr publicznych, mogących pozostawać poza kontrolą sądu. W niniejszej sprawie zarówno zasadność wypowiedzenia najmu, jak i ewentualne konsekwencje tego wypowiedzenia, w tym wysokość odszkodowania należnego gminie za bezumowne korzystanie z lokalu przez dotychczasowego najemcę, mogą być w całości poddane ocenie sądu cywilnego.
Zatem istnienie innych procedur, gwarantujących skuteczną ochronę interesów skarżącego przed sądem powszechnym, ma wpływ na dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. "Odrzucenie skargi z wymienionego powodu [braku właściwości sądu administracyjnego] nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. - komentarz do art. 58).
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone pismo nie zawiera w sobie żadnego elementu, który pozostawałby poza kognicją sądu powszechnego, i dla którego niezbędna byłaby kontrola sądu administracyjnego, tak aby strona miała zapewnione w swojej sprawie konstytucyjne prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P.). W niniejszej sprawie konstytucyjne prawo do sądu może być zrealizowane przed sądem cywilnym.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.