Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 481/10

Uzasadnienie

1. I. Stan faktyczny
2. 1. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. "[...]" rej. hip. [...] o pow. [...] m2, do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Ministra Budownictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1951 r., nr [...].
3. 2. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. J. (dalej powołany jako skarżący), postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
4. 3. Po rozpatrzeniu skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1047/07 uchylił powołane postanowienie Wojewody [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w sprawie nie został wykazany związek przyczynowy pomiędzy oceną postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej, a postępowaniem w sprawie przyznania odszkodowania, Zdaniem Sądu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1951 r. prowadzi jedynie do oceny legalności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości. Natomiast postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość toczy się natomiast na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651; dalej powoływana jako ugn). Przepis art. 215 ugn stanowi samodzielną podstawę prawną w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W związku z powyższym w ocenie Sądu postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się niezależnie od postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
5. 4. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Prezydent W., ponownie zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania do czasu zakończenie postępowania prowadzonego przez Ministra Infrastruktury w przedmiocie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1951 roku.
6. 5. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
7. 6. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 roku. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda stwierdził, że rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania odszkodowawczego w trybie art. 215 ugn. W przypadku bowiem, gdyby zaistniała sytuacja, że Minister Infrastruktury stwierdziłby nieważność powołanej decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej, roszczenie o przyznanie prawa własności czasowej zostałoby zaspokojone.
8. 7. Skarżący nie zgodził się rozstrzygnięciem Wojewody [...] i wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał na uprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2007 r. i wniósł o nadanie sprawie biegu.
9. 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ stwierdził, że zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2007 r. organy wykazały związek przyczynowy pomiędzy oboma postępowaniami.
10. II. Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

1. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonym postanowieniu dokonał jego kontroli oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organy administracji, orzekające w sprawie, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

2. Podkreślić należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpatrywania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1047/07, uchylił wcześniejsze zapadłe w niej postanowienie Wojewody oraz Prezydenta W. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Zgodnie zaś z treścią art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego lub po wzruszeniu wyroku. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organ ponownie ją rozpatrując był związany oceną prawną zawartą w przywołanym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd jednoznacznie stwierdził, że postępowanie w przedmiocie odszkodowania może toczyć się niezależnie od postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

3. Tymczasem pogląd wyrażony przez organ w zaskarżonym postanowieniu mówiący o konieczności zawieszenia postępowania odszkodowawczego, pozostaje w oczywistej sprzeczności z oceną prawną przedstawioną w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 18 października 2007 r. – wskazującą na brak podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Należy zatem stwierdzić, że organ w analogicznym stanie prawnym i faktycznym zignorował wiążącą go ocenę prawną i powtórzył, co do zasady interpretację prawa uznaną przez Sąd za naruszającą prawo.

4. Tak więc zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. zapadły z naruszeniem art. 153 ppsa, a naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do zawieszenia postępowania, w sytuacji kiedy sąd administracyjny wyraził pogląd o braku przesłanek do zawieszenia postępowania. Tym samym konieczne jest uchylenie postanowień organów obu instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organy powinny uwzględnić wszystkie wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w wyroku z dnia 17 października 2007 r. jak i w niniejszym orzeczeniu.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.