Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., stwierdzającą chorobę zawodową ubytku słuchu u Z. K. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał następujący stan faktyczny i prawny:
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. w dniu [...] listopada 2004 r. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu u Z. K. choroby zawodowej: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego.
Od decyzji odwołała się Stocznia [...] SA podnosząc, że choroba zawodowa u Z. K. nie jest skutkiem zatrudnienia i warunków pracy wyłącznie w Stoczni, ale również w pozostałych miejscach pracy.
Również drugi pracodawca, to jest Fabryka Urządzeń [...] wniosła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji argumentując, że również w ostatnim zakładzie pracy, to jest Elektrociepłowni [...] SA w G., było narażenie na hałas rzędu 83 dB.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. przed wydaniem decyzji zwrócił się z pismem z dnia 29 stycznia 2004 r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. o powtórne przeanalizowanie narażenia zawodowego w czasie zatrudnienia Z. K. i ewentualną weryfikację orzeczenia lekarskiego. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. pismem z dnia 24 marca 2004 r. podał, że praca w narażeniu na hałas w Stoczni [...] mogła zapoczątkować powstanie niedosłuchu, natomiast w dniu 28 kwietnia 2004 r. stwierdził, że orzeczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nie wymaga uzupełnienia, ani też nie można wydać nowego orzeczenia, gdyż w przedmiotowym orzeczeniu prawidłowo wskazano miejsce zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia choroby zawodowej.
Pomimo, że w orzeczeniu lekarskim podano okres narażenia zawodowego od 1964 r. do 2002 roku, to nie wskazano, że w ostatnim zakładzie pracy, to jest Elektrociepłowni [...] SA w G., gdzie narażenie hałasu było rzędu 83 dB nastąpiło dalsze osłabienie słuchu.
W związku z powyższym organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...].
Skargę na decyzję organu drugiej instancji złożyła Fabryka Urządzeń [...] SA w M. i Stocznia [...] SA.
Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji, bowiem nie wskazano w niej trzeciego pracodawcy, to jest Elektrociepłowni [...] SA w G., gdzie również w okresie do roku 2002 pracownik był narażony na pogorszenie stanu zdrowia.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że pracownik w latach 1980-1991 był narażony na hałas w Fabryce Urządzeń [...], zaś wcześniej w latach 1964-80 w Stoczni [...] SA. Zważywszy, że orzeczenie lekarskie ma walor opinii biegłego, a opinia ta wskazywała tylko dwa miejsca pracy, w których nastąpiło narażenie zawodowe (hałas ponadnormatywny), organ orzekł jak w pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem naruszenie przepisów proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Z. K., u którego stwierdzono chorobę zawodową miał w okresie 1964-2002 trzech pracodawców, to jest Fabrykę Urządzeń [...] SA w M., Stocznię [...] SA w G. oraz Elektrociepłownię SA w G., w których występowało narażenie zawodowe.
Organ administracji wydający decyzję w odpowiedzi na skargę przyznał, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż w całym okresie zatrudnienia Z. K. narażony był na hałas, jednakże o toczącym się postępowaniu w sprawie wystąpienia choroby zawodowej nie powiadomił Elektrociepłowni SA w G. Po stronie tego pracodawcy występuje interes prawny, a zatem winien być stroną postępowania, zaś rzeczą organu administracji jest zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania z możliwością wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań (art. 10 kpa).
Nadto analiza uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji daje podstawę do stwierdzenia, że organ ten praktycznie ograniczył się do opisu stanu faktycznego sprawy, nie przedstawiając własnego stanowiska i oceny materiału sprawy, choć winien przeprowadzić postępowanie i ocenić sprawę w całokształcie zgromadzonego materiału, mając przy tym na uwadze zarzuty podniesione w odwołaniach. Stanowi to o naruszeniu przepisów art. 138 kpa i art. 107 § 3 kpa nakładających na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, pełnej oceny materiału dowodowego i szczegółowego uzasadnienia decyzji.
Reasumując organy administracji naruszyły art. 28 kpa oraz art. 7, 10 i 77 kpa, co stanowi podstawę uchylenia decyzji obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z tych względów należało orzec jak w sentencji z zastosowaniem art. 152 tej ustawy.
O kosztach orzeczono na postawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.