Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z [...] października 2012 r. nr [...], stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lipca 2012 r. ustalające wynagrodzenie M.B. z tytułu pełnienia funkcji przedstawiciela wyznaczonego do reprezentowania nieobecnej strony postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 263 § 1 kpa, 134 kpa, 141 § 1 kpa i art. 142-144 kpa oraz powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, a także na uchwałę Sądu Najwyższego z 9 lutego 1989 r. III CZP117/88. Mając to na uwadze organ uznał, że zażalenie na postanowienie ustalające wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji przedstawiciela wyznaczonego do reprezentowania nieobecnej strony postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne, gdyż na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Organ odwoławczy wskazał także na fakt błędnego pouczenia przez organ I instancji co do sposobu zaskarżenia postanowienia i stwierdził, że na skutek wadliwego pouczenia nie można uzyskać uprawnień procesowych, które nie są przewidziane prawem.
W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego M.B. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 264 § 2 kpa w zw. z art. 6 i 7 kpa i art. 8 kpa w zw. z art. 34 § 1 kpa w zw. z art. 141 § 1 kpa w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedstawicielowi wyznaczonemu przez Sąd dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie na postanowienie organu I instancji ustalające wynagrodzenie takiego przedstawiciela. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. sygn. akt [...], ustanowił w osobie M.B. kuratora dla reprezentowania interesów nieobecnego, nieznanego z miejsca pobytu D.S., celem reprezentowania jego interesów w postępowaniu administracyjnym o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ustanowienie kuratora nastąpiło na podstawie art. 184 § 1 kro i 601 kpc w wyniku rozpoznania wniosku Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...].12. 2010 r. zgłoszonego na podstawie art. 34 § 1 kpa.
Sąd Najwyższy w uchwale z 9 lutego 1989 r. III CZP 117/88 (OSNC z 1990 r. nr 1 poz.
11) stwierdził, że wynagrodzenie przedstawiciela wyznaczonego przez sąd dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego na wniosek organu administracyjnego zgłoszony na podstawie art. 34 § 1 kpa należy do kosztów postępowania administracyjnego. W związku z tym należy uznać, że w zakresie ustalenia wysokości wynagrodzenia kuratora dla osoby nieobecnej zastosowanie mają wyłącznie unormowania zamieszczone w Kodeksie postępowania administracyjnego albowiem brak jest innych aktów prawnych, które regulowałyby problematykę wynagrodzenia dla kuratorów ustanowionych na potrzeby postępowania administracyjnego w sytuacji o jakiej stanowi art. 34 § 1 kpa. Z kolei problematyka kosztów postępowania administracyjnego znajduje unormowania w przepisach Działu IX Kodeksu postępowania administracyjnego – opłaty i koszty postępowania. Stosownie do postanowień art. 263 powyższego Kodeksu do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron postępowania w przypadkach przewidzianych art. 56 tegoż Kodeksu, a także kosztów spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Organ administracji może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Z kolei po myśli przywołanego Kodeksu z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Na wskazane postanowienie osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie.
W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy P. postanowieniem z [...] lipca 2012 r. ustalił wynagrodzenie dla skarżącej z tytułu pełnienia funkcji przedstawiciela wyznaczonego do reprezentowania nieobecnej strony postępowania administracyjnego w kwocie [...] zł. Na to postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają przepisu, z którego wynikałoby prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia przedstawicielowi wyznaczonemu przez sąd na wniosek organu zgłoszony w trybie art. 34 § 1 kpa.
Brak jest także podstaw do zastosowania w drodze analogii przepisu art. 264 § 2 kpa.
Z mocy tego przepisu prawo do wniesienia zażalenia zostało przyznane wyłącznie osobie zobowiązanej do poniesienia kosztów postępowania administracyjnego ustalonych postanowieniem i nie można tego prawa rozciągać na innych uczestników postępowania administracyjnego. Powoływane przez skarżącą orzeczenia Sądu Najwyższego odnoszą się do procedury cywilnej i poglądy w nich zaprezentowane nie znajdują przełożenia na grunt niniejszej sprawy.
W sytuacji więc brak jest przepisu, z którego wynikałoby prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie ustalenia wynagrodzenia dla osoby pełniącej funkcję przedstawiciela wyznaczonego do reprezentowania nieobecnej strony postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest do wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia co wynika z art. 134 kpa w zw. z art. 144 kpa a co zostało orzeczone w zaskarżonym postanowieniu.
Błędne pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia w postanowieniu organu z dnia [...].07.2012 r. nie kreuje prawa, które nie istnieje.
Organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 6 kpa obowiązane są orzekać wyłącznie na podstawie przepisów prawa i w ich granicach. Skoro przepisy w rozpoznawanej sprawie nie przewidują prawa wniesienia zażalenia to stwierdzając niedopuszczalność zażalenia organ nie naruszył art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, który to przepis gwarantuje prawo strony do rozpoznania jej sprawy przez sąd.
W świetle powyższych rozważań skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Warszawie z 29.06.2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1003/12 i nie podziela poglądu zaprezentowanego w wyroku WSA w Warszawie z 7.08.2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1308/12, a które to wyroki dotyczą tej samej skarżącej, a na ostatni z nich skarżąca powołuje się w uzasadnieniu skargi.
Z tych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.