Uzasadnienie
Gmina S. pismem z [...] lutego 2012 r. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] stycznia 2012 r., nr [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r., nr [...] i orzekającą o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. przez Gminę S. prawa własności nieruchomości położonej w S., ozn. jako działka nr [...], zajętej pod drogę publiczną – ul. [...].
Zaskarżoną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Gmina S. odebrała 26 stycznia 2012 r. Skarga na ww. rozstrzygnięcie organu II instancji wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 lutego 2012 r. i została przekazana Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej – zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W związku z tym, że w obecnym stanie prawnym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określałaby czynności, jakie w takim wypadku powinien podjąć sąd, próbę uzupełnienia tej luki prawnej podejmuje się w drodze wykładni powołanego przepisu dokonywanej w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż w przypadku wniesienia przez skarżącego skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2008 r., I FSK 1668/08, postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1489/07, postanowienie NSA z dnia 10 października 2007 r., II OSK 1433/07, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06, wszystkie powołane orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"., Warszawa 2008, s. 284).
Termin do wniesienia skargi należy więc uznać za zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie strona nadała skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, lecz także wtedy, gdy uczynił to sąd, do którego strona bezpośrednio skierowała skargę.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że datą wniesienia skargi przez Gminę S. i wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień 29 lutego 2012 r., tj. dzień nadania skargi przez WSA w Warszawie w urzędzie pocztowym celem przesłania jej do właściwego organu.
Mając na względzie ww. okoliczność, jak również to, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] stycznia 2012 r. doręczona została skarżącej 26 stycznia 2012 r. stwierdzić należy, że skarga z 23 lutego 2012 r. została złożona z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia.
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.