Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium" lub "organ") postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza T. (dalej jako "Burmistrz") z [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości.
Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Z. S. (dalej jako "skarżący") wnioskiem z [...] kwietnia 2016 r. wystąpił do Burmistrza T. o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej nr [...] z nieruchomością sąsiednią nr [...].
Burmistrz postanowieniem z [...] lipca 2016 r. nr [...] wszczął postępowanie o rozgraniczenie ww. nieruchomości oraz upoważnił do czynności rozgraniczenia geodetę uprawnionego E. H. posiadającego uprawnienia zawodowe nr [...].
Burmistrz decyzją z [...] czerwca 2017 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie [...] W. Gmina T., nr ew. [...], stanowiącej własność skarżącego z nieruchomością sąsiednią oznaczoną nr ew. [...], stanowiącą własność S. i H. J. i orzekł o przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w W. Powodem umorzenia było spełnienie przesłanek wskazanych w art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa z 17 maja 1989 r.".
Kolegium decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało powyższą decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2451/17 oddalił skargę Z. S. na decyzję Kolegium z [...] lipca 2017 r. Sąd zauważył, że sprawa dotycząca rozgraniczenia nieruchomości jest typową sprawą cywilną rozstrzyganą przez sądy powszechne, przekazaną do rozstrzygnięcia organowi administracji na określonym etapie i w określonych warunkach. W postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym przed organem administracji, o ile strony nie zawrą ugody lub nie złożyły zgodnych oświadczeń, ustalenie granic może nastąpić wyłącznie w oparciu o stan prawny ustalony w oparciu o istniejące dokumenty geodezyjne, które przykładowo zostały wskazane w art. 31 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. W postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe czynienie ustaleń co do zasiedzenia przygranicznych pasów gruntu, a także ustalenie granic nieruchomości na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, a tym bardziej "z uwzględnieniem wszelkich okoliczności" (art. 153 in fine K.c.).
Zakres kognicji organu orzekającego o rozgraniczeniu jest zatem węższy niż zakres kognicji sądu powszechnego. Postępowanie takie dotyczy jednak sytuacji, gdy strony złożą zgodne oświadczenia, co do przebiegu granicy albo zawrą ugodę przed geodetą, ewentualnie, gdy przebieg granicy według stanu prawnego jest w sposób nie budzący wątpliwości możliwy do ustalenia przez wyznaczonego geodetę oparciu o dokumenty wskazane w art. 31 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. (tj. znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej). Jeżeli przesłanki te nie są spełnione, a w szczególności brak jest dokumentów wystarczających do jednoznacznego określenia granicy, obowiązkiem organu jest orzeczenie o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r.). W postępowaniu przed sądem strony mają prawo do dowodzenia swych racji z wykorzystaniem wszelkich środków dowodowych, nie tylko tych wskazanych w art. 31 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji o rozgraniczeniu.
Po pierwsze, brak było zgodnego stanowiska stron. Po drugie, brak było dokumentów geodezyjnych pozwalających w sposób jednoznaczny ustalić przebieg granicy między dz. nr [...] i nr [...] według stanu prawnego. Geodeta uprawniony wyznaczony przez organ w sposób przekonujący wskazał, że brak jest aktualnych opracowań geodezyjnych co do granic wspomnianych działek, a dokumenty, na które powoływał się skarżący (tj. szkic z 1965 r. oraz zarys pomiarowy z 1976 r. sporządzony w związku z utworzeniem ewidencji gruntów i budynków) nie są wystarczająco precyzyjne, aby jednoznacznie odtworzyć przebieg granicy.
Po trzecie, Kolegium trafnie zwróciło uwagę na specyfikę ustalenia stanu prawnego granic w odniesieniu do nieruchomości nabytych w trybie tzw. uwłaszczenia (tj. na mocy ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250)). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że nabycie w trybie tej ustawy następowało ex lege, zaś granice przestrzenne nabycia wyznaczały nie dane z ewidencji gruntów i budynków, a stan posiadania na dzień 4 listopada 1971 r. W postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym przez organy administracji publicznej czynienie ustaleń, co do faktycznego zakresu przestrzennego samoistnego posiadania nieruchomości w dniu [...] listopada 1971 r. nie jest możliwe, wykracza bowiem poza dane wynikające z dokumentów wskazanych w art. 31 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Z kolei sąd powszechny, któremu sprawa została przekazana, rozpoznaje sprawę do początku i nie jest związany ustaleniami zawartymi w operacie sporządzonym przez geodetę uprawnionego wyznaczonego przez Burmistrza.
Skarżący wnioskiem z [...] listopada 2019 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2017 r., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. w zw. z art. 153 K.c., poprzez umorzenie postępowania, mimo nie podjęcia wszelkich możliwych kroków w celu stwierdzenia przebiegu granic według stanu prawnego, a także niewytłumaczenie z jakiego powodu znaki i ślady graficzne nie były wystarczające do ustalenia przebiegu granicy.
W piśmie z [...] grudnia 2019 r. skarżący wycofał zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r., natomiast wskazał na rażące naruszenie art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. Odniósł się również do treści skargi kasacyjnej złożonej od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1103/19, dotyczącego odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2017 r.
Kolegium postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2017 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że ww. decyzja Kolegium była już przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno natomiast zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jeśli w rezultacie wstępnego badania treści żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09; ONSAiWSA 2010/2/18).
W orzecznictwie przyjmuje się, że wyrok prawomocny oddalający skargę na decyzję nie stanowi automatycznie przeszkody do wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie, jeżeli występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wykaże, że zachodzą okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, ponieważ nie mogły być one znane sądowi lub gdy powodem oddalenia skargi był brak interesu prawnego skarżącego. W rozpoznawanej sprawie kwestionowana w trybie nadzorczym decyzja była przedmiotem kontroli sądu, bowiem wyrokiem z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2451/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję z [...] lipca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2017 r. Żaden natomiast z argumentów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności nie przedstawia okoliczności, która nie była znana sądowi. W wiążącym w niniejszej sprawie wyroku Sąd potwierdził, że ocena legalności działań Kolegium dokonywana była na podstawie akt sprawy, według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.
Sąd analizując akta sprawy doszedł do wniosku, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło prawa utrzymując w mocy decyzję Burmistrza. Wobec wystąpienia przeszkody o charakterze przedmiotowym, w postaci istniejącego w obiegu prawny wyroku sądu administracyjnego, koniecznym stało się wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nadzorczego.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie, uzupełnionej pismem z [...] marca 2020 r., skarżący wskazał na naruszenie prawa, którego dopuścił się Sąd w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1103/19 dotyczącej odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2017 r., tj. istotny błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że mapa ewidencyjna wsi W. i zarys pomiarowy z 1965 r. były znane skarżącemu co najmniej od [...] lipca 2017 r. Choć powyższe okoliczności podnoszone były w piśmie skarżącego z [...] grudnia 2019 r. złożonym w toku postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji, organ w ogóle się do nich nie odniósł i pominął zarówno ww. wyrok, jak i treść wniesionej od tego wyroku skargi kasacyjnej.
W konsekwencji, na skutek wydania decyzji z [...] czerwca 2017 r., przed Sądem Rejonowym [...] Wydziałem [...] w W. toczy się postępowanie (sygn. akt [...]), w której skarżący walczy z sąsiadami o rozgraniczenie nieruchomości. Kolegium całkowicie natomiast pomija, że ww. decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. z pominięciem kluczowych dowodów, którymi są mapa ewidencyjna wsi W. i zarys pomiarowy z 1965 r., co całkowicie ją dyskwalifikuje.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie z [...] stycznia 2020 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2017 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r.
Zgodnie art. 61a § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (a zatem żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Natomiast druga występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie.
Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 553/15; https://cbois.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo zastosowało w sprawie art. 61a K.p.a., zaś stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, w której Sąd stwierdził, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a."
Uchwała ta znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że wydana została w oparciu o nieobowiązujący już przepis art. 157 § 3 K.p.a., który stanowił, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego i uchyleniu art. 157 § 3 K.p.a., o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, organy orzekają na zasadach ogólnych, określonych w art. 61a § 1 K.p.a. zawierającego analogiczną co do istoty regulację prawną, z tą różnicą, że dotyczy ona wszystkich postępowań administracyjnych, a nie tylko postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
W konsekwencji Sąd podziela stanowisko organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2017 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2451/17 oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję Kolegium z [...] lipca 2017 r. Wyrok ten jest prawomocny od [...] marca 2018 r.
Zgodnie natomiast z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W świetle art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.
Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona ponownie badana. Oddalenie skargi na określoną decyzję zamyka organowi administracji możliwość uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania, zmierzającego do stwierdzenia nieważności tej decyzji tylko w takim zakresie, w jakim dana kwestia prawna została już rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku oddalającym skargę. W takim zakresie prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej. Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 892/18; https://cbois.nsa.gov.pl).
Inaczej mówiąc, jeśli skarga w trybie zwyczajnym została oddalona prawomocnym wyrokiem Sądu, to oznacza, że Sąd ten, nie dopatrzył się ani zwykłego ani też kwalifikowanego naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy wad prawnych (wymienionych w art. 156 K.p.a.) samej decyzji, które istnieją w dacie wydania decyzji przez organ. Oddalenie więc skargi na tę decyzję, jest równoznaczne z dokonaniem przez Sąd oceny, że wada taka nie wystąpiła.
Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2451/17 Sąd szczegółowo wyjaśnił, dlaczego zgromadzona w sprawie dokumentacja była niewystarczająca do zakończenia postępowania rozgraniczeniowego przed organem administracji publicznej, a w konsekwencji dlaczego ziściły się przesłanki do zastosowania art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Sąd zauważył, że po pierwsze, brak było zgodnego stanowiska stron. Po drugie, brak było dokumentów geodezyjnych pozwalających w sposób jednoznaczny ustalić przebieg granicy między dz. nr [...] i nr [...] według stanu prawnego. Geodeta uprawniony wyznaczony przez organ w sposób przekonujący wskazał, że brak jest aktualnych opracowań geodezyjnych co do granic wspomnianych działek, a dokumenty, na które powoływał się skarżący (tj. szkic z 1965 r. oraz zarys pomiarowy z 1976 r. sporządzony w związku z utworzeniem ewidencji gruntów i budynków) nie są wystarczająco precyzyjne, aby jednoznacznie odtworzyć przebieg granicy.
Po trzecie, Kolegium trafnie zwróciło uwagę na specyfikę ustalenia stanu prawnego granic w odniesieniu do nieruchomości nabytych w trybie tzw. uwłaszczenia (tj. na mocy ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych). W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów, że w sprawie koniecznym stało się umorzenie postępowania i przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu, przed którym, jak sam wskazuje skarżący, postępowanie się toczy.
Jak wynika z powyższego Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2451/17 nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Stanowisko co do braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji mającej cechy prawomocności, tj. co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jest ugruntowane zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie (m.in. w publikacji T. Wosia, Prawomocność orzeczeń sądu administracyjnego, Przegląd Prawa Publicznego, 2007 nr 5). Jednocześnie przyjmuje się, że próby stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej już wcześniej przez sąd, wobec której zapadł wyrok oddalający skargę, są w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 517/00, Lex nr 51228, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2004 r. sygn. akt IV SA 1894/03, Lex nr 164517).
Powyższe jest o tyle istotne, że w niniejszej sprawie skarżący zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak też w piśmie z [...] grudnia 2019 r. i skardze nie przywołał żadnych okoliczności niewziętych pod uwagę przez Sąd w wyroku z 12 stycznia 2018 r.
Analiza powyższego wyroku w zestawieniu z wnioskiem i pismami skarżącego złożonymi w niniejszej sprawie wykazała niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2017 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r. Skarżący żądając wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym nie wskazał bowiem takich okoliczności, które mogły mieć istotne znaczenie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 K.p.a.), a jednocześnie nie były objęte kontrolą sądową przeprowadzoną w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2451/17.
W związku z powyższym zdaniem Sądu, Kolegium nie naruszyło w niniejszej sprawie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. art. 61a K.p.a. Sąd nie stwierdził również żadnego innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących nieustosunkowania się przez Kolegium do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1103/19, jak również do treści skargi kasacyjnej od wyroku tego wniesionej, wskazać należy, że wyrok ten wydany został w sprawie dotyczącej odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z [...] czerwca 2017 r., a zatem badane w nim były przesłanki określone w art. 145 K.p.a. Z kolei niniejsze postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 K.p.a. Wskazane przepisy przewidują zupełnie inne przesłanki wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, a zatem zapadły w ww. sprawie wyrok pozostawał bez wpływu na postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.