Uzasadnienie
W dniu 16 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga - podpisana przez E.K. - z dnia 20 lutego 2010 r. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], mocą której uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę P. własności nieruchomości gruntowej położonej w P., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], opisanej w KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej skardze wymienieni również zostali W.K., D.K. i K.K., pismem z dnia 19 marca 2010 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania – w terminie 7 dni - czy skargę z dnia 20 lutego 2010 r. wniosła również w imieniu wskazanych wyżej osób.
W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 23 marca 2010 r. E.K. wskazała, że "wraz z mężem występujemy w imieniu wszystkich osób (syna i córki)" oraz że skarga z dnia 20 lutego 2010 r. dotyczy również decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...].
W tej sytuacji skarga na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] zarejestrowana została pod sygn. akt I SA/Wa 730/10 i nadany jej został stosowny bieg.
Z kolei pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. wezwano W.K. do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 20 lutego 2010 r. poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pismem z tej samej daty wezwano E.K. oraz W.K. do nadesłania pełnomocnictw procesowych upoważniających ich do działania w imieniu D.K. i K.K. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wezwania z dnia 7 kwietnia 2010 r. doręczone zostały w dniu 13 kwietnia 2010 r. W dniu 19 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynęły zaś stosowne pełnomocnictwa procesowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wskazać należy, że stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 46 § 1 pkt 4 powołanej ustawy każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca.
W rozpoznawanej sprawie, mimo stosownego wezwania, W.K. nie uzupełnił braków formalnych skargi – nie podpisał wniesionej skargi. Skarga W.K. podlega więc odrzuceniu z powyższej przyczyny.
Odnosząc się zaś do skargi wniesionej przez D.K. i K.K. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę za stronę postępowania uznały jedynie E.K.. Tylko jej bowiem doręczona została zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Pozostałym osobom wskazanym w skardze, tj. D.K., K.K., a także W.K. wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie były doręczane. Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że nieruchomość położona w P., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...], opisana w KW nr [...], będąca przedmiotem niniejszej sprawy, na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność jedynie E.K..
Tym samym – w ocenie Sądu - skarga D.K. i K.K. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, wniesiona ona bowiem została przez podmioty nieposiadające legitymacji do jej złożenia. Wskazane osoby nie mają interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym jak również we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.