Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego G.O. w związku z opieką nad niepełnosprawną I.F.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, że wnioskodawczyni G.O. nie spełnia warunku przewidzianego treścią art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a mianowicie nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnej I.F., która nie jest jej krewną w linii prostej.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego G.O. opisała sytuację swojej ciotki i wniosła o przychylne ustosunkowanie się do sprawy świadczenia pielęgnacyjnego o, które się ubiega w związku z opieką nad ciotką.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Dokonując więc kontroli zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej kompetencjach sądu administracyjnego należy stwierdzić, że decyzja ta jest zgodna z prawem.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.). Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in. osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca domaga się świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad I.F., która legitymuje się orzeczeniem o jakim stanowi powołany art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jest również bezsporne, że I.F. jest ciotką skarżącej – siostrą jej ojca.
Powołany przepis art. 17 ust. 1 stanowi, że określone w nim świadczenie przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny. Z kolei art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny), obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Skarżąca nie jest ani krewną w linii prostej, do których należą wstępni i zstępni, ani rodzeństwem I.F.. Wobec tego nie ciąży na niej wobec I.F. ustawowy obowiązek alimentacyjny a zatem nie należy do kręgu osób, którym zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Organ administracji ma obowiązek wydać decyzję zgodną z prawem obowiązującym w dacie wydawania danej decyzji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem i dlatego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.