Uzasadnienie
[...] S.A. w W. wystąpiła we wniosku z dnia 11 lutego 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], stwierdzającą nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1954 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. nr hip. [...].
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Prowadzone w ostatnich trzech latach inwestycje wpłynęły na pogarszającą się kondycję skarżącej. Środki finansowe, jakimi dysponuje Spółka, z uwagi na wysoki poziom zobowiązań przeterminowanych przeznaczane są na ich zaspokojenie. Skarżąca wskazała również, że z uwagi na specyfikę działalności Spółki (jak zaznaczono misję kulturową, a także poziom uzyskiwanych przychodów) powoduje to, iż Spółka generuje straty. Dodatkowo przychody z działalności Spółki nie pokrywają kosztów koniecznych do jej prowadzenia, co wiąże się z koniecznością stałego wspomagania przychodami ze sprzedaży aktywów trwałych. Skarżąca zaznaczyła, że jest na etapie opracowywania programu naprawczego, który jest warunkiem restrukturyzacji kredytów zaciągniętych na realizację inwestycji, a wszystko to powoduje, że Spółka jest zmuszona do radykalnego ograniczenia ponoszonych kosztów, co uzasadnia złożenie wniosku.
Powyższy wniosek rozpoznany został postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 marca 2010 r., którym odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
[...] S.A. w W. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W złożonym sprzeciwie skarżąca podniosła, iż stan środków na rachunku bankowym wskazany w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy odzwierciedlał sytuację na dzień składania skargi. Obecnie, tj. według stanu na dzień 14 kwietnia 2010 r., stan dostępnych środków finansowych wynosi łącznie [...] zł, przy czym skarżąca do końca miesiąca musi zgromadzić środki w wysokości [...] zł na pokrycie zobowiązań wobec pracowników (wynagrodzenia) oraz obsługę dwóch kredytów inwestycyjnych. Spółka z uwagi na trudną sytuację finansową wystąpiła o odroczenie bądź rozłożenie na raty opłat za użytkowanie wieczyste gruntów, których wysokość na chwilę obecną wynosi ponad [...] złotych.
Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą [...] S.A. poprzez jego pełnomocnika do złożenia w terminie siedmiu dni dodatkowych dokumentów, o których mowa w sprzeciwie, celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, tj:
- a) dokumentów odzwierciedlających stan zgromadzonych i dostępnych środków na rachunkach bankowych Spółki;
- b) dokumentów świadczących o wysokości zobowiązań wobec pracowników Spółki;
- c) dokumentów, z których wynika wysokość zaciągniętych kredytów;
- d) dokumentów, z których wynika wysokość naliczonych i ponoszonych opłat za użytkowanie wieczyste;
- e) dokumentów świadczących o wystąpieniu Spółki z wnioskiem o odroczenie bądź rozłożenie na raty opłat za użytkowanie wieczyste gruntów.
Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 maja 2010 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął w dniu 11 maja 2010 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżąca nie wykonała wezwania Sądu. Nadesłała natomiast w dniu 17 maja 2010 r. wniosek o przedłużenie wyznaczonego terminu do nadesłania wymienionych w wezwaniu dokumentów o dodatkowe czternaście dni, gdyż zakreślony termin na zgromadzenie dokumentów był za krótki. Ponadto termin ten przypadł w okresie po długim weekendzie, tj. rozpoczął bieg 5 maja 2010 r., gdy część pracowników skarżącej przebywała na urlopach, a do przygotowania wymaganych dokumentów konieczne jest zaangażowanie większej liczby osób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie z art. 252 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do treści art. 255 powołanej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów.
Z art. 246 § 2 p.p.s.a. wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania sądowego spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. To wnioskodawca, jako osoba zainteresowana, winien wykazać zasadność złożonego wniosku oraz spełnienie ustawowych przesłanek. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie złożył żądanych dokumentów i oświadczeń, niezbędnych do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego, dochodów i możliwości płatniczych, a tym samym nie wykazał zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wątpliwości dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej Spółki nie zostały zatem wyjaśnione w stopniu pozwalającym na przyznanie jej przez Sąd prawa pomocy, a to oznacza, że nie wykazano, by spełniona została przesłanka z art. 246 § 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.
Ponadto należy wskazać, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu do nadesłania dokumentów uzupełniających wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednakże stronie nie przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie przedłużenia terminu, a w konsekwencji postanowienie to nie podlega uzasadnieniu.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.