Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Minister Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania J. K. i Z. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę W. prawa własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] o pow. [...] m2.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
J. K. wnioskiem z dnia 22 grudnia 2005 r. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przez Gminę W. własności nieruchomości położonej W., zajętej pod ul. [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...].
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] października 2006 r. odmówił potwierdzenia nabycia przez Gminę W. prawa własności części przedmiotowej działki. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził brak jest odstawy do wydania w trybie art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa, przez Gminę przedmiotowej nieruchomości, ponieważ nie została spełniona przesłanka braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność Gminy W., co potwierdza odpis z księgi wieczystej KW nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania – J. K. i Z. K., Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nabycia prawa własności działki przez Gminę W. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że nabycie własności w trybie art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. odnosi się wyłącznie do nieruchomości nie stanowiących w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego, a przesłanka ta nie zachodzi w niniejszej sprawie..
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. K. i Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżące wskazały, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 1990 r. sygn. akt IV SA 52/90 wykazał, że P. K. ma prawo do całej powierzchni działki a nie tylko do jej części. Zdaniem skarżących skoro dawana nieruchomość objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) miała powierzchnię 968 m2 a do tej pory oddano im w użytkowanie wieczyste tylko 877 m2, to za pozostałe 91 m2 należy im się odszkodowanie. Skarżące twierdzą, że argument iż na dzień 31 grudnia 1998 r. nie posiadały prawa własności nie przekonuje ich. Wskazują, że gdyby wniosek z dnia 27 lipca 1988 r. został rozpatrzony w terminie określonym w Kpa, to starczyłoby czasu na oddanie całej nieruchomości w użytkowanie wieczyste i przekształcenie w prawo własności przed dniem 31 grudnia 1998 r.
Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. wymaga jako koniecznej przesłanki do wydania decyzji o przejściu własności nieruchomości na rzecz gminy albo Skarbu Państwa - braku własności tych podmiotów do nieruchomości zajętych pod drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r. Treść tej przesłanki jest jednoznaczna i nie wywołuje żadnych wątpliwości.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że objęta wnioskiem J. K. nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność Gminy W. (poprzednio Dzielnica Gmina W.) na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. nr [...], co potwierdza treść księgi wieczystej Kw nr [...]. Skoro więc przedmiotowa nieruchomość stanowiła w tej dacie własność jednostki samorządu terytorialnego, to nie ma do niej zastosowania przepis art. 73 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też w niniejsze sprawie w ogóle nie może być mowy o zastosowaniu tego przepisu, co wykazały organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego. Przy tym dla sprawy nie mają żadnego znaczenia okoliczności, które spowodowały że w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość stanowiła własność Gminy W. Z przytoczonych względów argumenty prezentowane w skardze nie mogły zostać uwzględnione. A zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] odpowiadają prawu.
Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.