Uzasadnienie
M. H. wniosła 26 lutego 2024 r. skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 18 stycznia 2024 r., nr DSZ-V.4321.1.210.2023.BS, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z 15 lutego 2023 r., nr S-VIII.9473.4310.2022.AA o odmowie przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na dziecko A. H. w okresie od 1 listopada 2021 r. do 30 listopada 2021 r. oraz od 1 marca 2022 r. do 31 lipca 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Minister wskazał, że w dacie orzekania – 18 stycznia 2024 r. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i wydał decyzję zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, a skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Pismem z 12 kwietnia 2024 r. M. H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika poinformowała tut. Sąd, że cofa powyższą skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże, sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z treści powołanego przepisu wynika, że strona skarżąca jest dysponentem skargi i Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, skarżąca M. H., w piśmie z 12 kwietnia 2024 r. nadesłanym do tut. Sądu, oświadczyła jednoznacznie, że cofa skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 stycznia 2024 r., nr DSZ-V.4321.1.210.2023.BS, zawisłą pod sygn. akt I SA/Wa 536/24. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że ta czynność dyspozytywna strony nie stanowi obejścia prawa ani nie prowadzi do utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.