Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 542/15

Uzasadnienie

T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], uznające za nieuzasadnione zażalenie T. G. z dnia 14 października 2014 r. - na zasadzie art. 37 § 2 kpa.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na postanowienie rozpoznające jej zażalenie - w trybie art. 37 kpa.

Zgodnie z § 1 powyżej wskazanego art. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).

Stosownie do treści ww. przepisów art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa postanowienie oparte na zasadzie art. 37 kpa nie jest postanowieniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, nie kończy też postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zostało ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, a zatem skarga podlegała odrzuceniu.

W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.