Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. U. L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
Następnie w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt 552/13 przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, a w pozostałym zakresie odmówił jej przyznania prawa pomocy. W związku z tym Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła radcę prawnego P. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.
Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. ww. pełnomocnik cofnął skargę oraz wniósł na podstawie art. 250 ppsa o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej, określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013 r., poz. 490) oraz zwrot niezbędnych wydatków (według spisu, który załączył) i oświadczył, że pomoc nie została opłacona w jakiejkolwiek części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W niniejszej sprawie strona skarżącą pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. cofnęła skargę, a Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne.
Ponadto, w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną oraz zwrot niezbędnych wydatków, sąd przyznał kwotę 240 zł tytułem udzielonej pomocy powiększoną o 23% podatku VAT, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013 r., poz. 490) za udział pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, bowiem kwota ta odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia.
Ponadto Sąd przyznał zwrot niezbędnych wydatków radcy prawnego zgodnie ze złożonym przez niego oświadczeniem z dnia 11 czerwca 2013 r.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji postanowienia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.