Uzasadnienie
Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu zażaleń T. B. i M. P. (dalej powoływani jako skarżący), utrzymał w mocy postanowienie wydane przez Wojewodę [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o odmowie podjęcia na wniosek strony postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. nieruchomości położonej w b. gm. kat. S., oznaczonej jako parcela katastralna [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...], wchodzącej w skład działki nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...] jednostka ewidencyjna K., zajętej pod drogę publiczną ul. [...] w K., zawieszonego postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury podał, że T. B. pismem z dnia 23 października 2006 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. nieruchomości, oznaczonej jako parcela katastralna [...], zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] w K. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., stosownie do art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), przez Gminę K. wyżej opisanej nieruchomości oraz wezwał strony postępowania do podjęcia działań skutkujących doprowadzeniem do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym treści księgi wieczystej.
T. B. pismem z dnia 8 października 2006 r. wystąpił z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. odmówił podjęcia na wniosek strony postępowania, podnosząc iż nie ustąpiły przesłanki zawieszenia postępowania.
Zażalenia na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wskazując na naruszenie przez organ przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Minister Infrastruktury rozpatrując zażalenia wyjaśnił, że przyczyną zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności niniejszej nieruchomości, zajętej pod drogę publiczną, był brak zgodności treści księgi wieczystej obejmującej nieruchomość będącą przedmiotem sprawy z rzeczywistym stanem prawnym. Z akt sprawy nie wynika, aby stanowiące podstawę zawieszenia postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym zostało zakończone, a zatem przyczyna dla której zawieszono postępowanie dotychczas nie ustąpiła. Zdaniem organu drugiej instancji brak jest podstaw do podjęcia powyższego postępowania. Jednakże, w ocenie Ministra, skoro strony postępowania stwierdziły, że postępowanie zostało zawieszone wadliwie, to mogły one żądać weryfikacji ostatecznego postanowienia o zawieszeniu postępowania w jednym z trybów nadzwyczajnych opisanych w Rozdziałach 12 i 13 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli skarżący, zarzucając naruszenie art. 97 § 2 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę podjęcia zawieszonego postępowania. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że przedmiotem postępowania nie jest ani porządkowanie zapisów w księgach wieczystych, ani zapisów w ewidencji gruntów, lecz ustalenie czy cała powierzchnia (czy jej oznaczona powierzchniowo część) parceli Ikat.[...] weszła przed laty w obręb działki ewidencyjnej nr [...]. Dodali, że zagadnieniem zasadniczym dla zakończenia postępowania jest jednoznaczne usunięcie wszystkich wątpliwości i rażących pomyłek dotyczących prawidłowości wykonywanych w latach poprzednich prac geodezyjnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269), która w art. 1 ust. 2 stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ramach takiej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zaskarżony akt może zostać wzruszony tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym bowiem razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zatem skarżoną decyzję (postanowienie), jeśli stwierdzi, że wydano ją (je) z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.
Nadto - zgodnie z art. 134 p.p.s.a. - analizując sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak również powołaną w niej podstawa prawną, co oznacza, że bada legalność kwestionowanego aktu w pełnym zakresie, także w innym niż ten, na który zwrócono uwagę w skardze.
Mając na uwadze określony wyżej zakres kognicji Sąd uznał, iż w sprawie niniejszej doszło do naruszenia normy wynikającej z art. 97 § 2 k.p.a., które to naruszenie wpłynęło w sposób istotny na wynik sprawy.
Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Dokonując – po myśli art. 135 p.p.s.a. - oceny prawidłowości odmowy podjęcia postępowania w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania iż nie spełnia ono przesłanki zawartej w art. 97 § 2 k.p.a.
Sąd podziela przedstawione w skardze stanowisko, iż brak zgodności treści księgi wieczystej obejmującej nieruchomość będącą przedmiotem sprawy z rzeczywistym stanem prawnym nie uzasadnia odmowy podjęcia postępowania administracyjnego. Okoliczność ta bowiem nie uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. nieruchomości, oznaczonej jako parcela katastralna [...], zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] w K., gdyż w niniejszym postępowaniu znaczenie ma stan faktyczny i prawny na dzień 31 grudnia 1998 r. Oznacza to, iż okoliczność ta nie powinna stanowić przeszkody do kontynuowania niniejszego postępowania.
Dodać należy, że w art. 73 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ustawodawca przewidział ewentualną konieczność określenia granic nieruchomości podlegającej przejęciu w ramach wydawanej na podstawie tego artykułu decyzji. Oznacza to, że kwestia określenia granic przejmowanej nieruchomości mogła stać się przedmiotem postępowania w sprawie nabycia własności z mocy prawa.
Wobec stwierdzenia powołanych wyżej naruszeń prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010r. oraz poprzedzające go postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.
W ponownym postępowaniu organ uwzględni przedstawione przez Sąd stanowisko i podejmie stosowny akt.