Uzasadnienie
Minister Rozwoju, po ponownym rozpatrzeniu, postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] lutego 2019 r. nr [...] o odmowie wszczęcia z wniosku Zakładów Przemysłowych [...] spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...], reprezentowanej przez likwidatora [...], postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego.
Postanowienie Ministra Rozwoju zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Spółka Zakłady Przemysłowe [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...], reprezentowana przez likwidatora [...], wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu [...] z [...] października 1949 r. Nr [...] wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części w jakiej dotyczyło ono nacjonalizacji przedsiębiorstwa pn. Zakłady Przemysłowe "[...]" sp. z o.o., [...].
Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia z wniosku likwidatora postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia wskazując, że przed otwarciem likwidacji spółka nie wystąpiła skutecznie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego. Zarówno zaś granice kompetencji likwidatora wyznaczone przez art. 282 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 505) dalej: "k.s.h.", jak i cele spółki w likwidacji, nie wyposażają likwidatora działającego w imieniu spółki w legitymację uprawniającą do inicjowania postępowań w oparciu o nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji administracyjnych, w tym do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych.
Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem ww. spółka wiosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując stanowisko organu o braku legitymacji likwidatora spółki do inicjowania postępowania nadzwyczajnego w sprawie decyzji nacjonalizującej majątek tejże spółki.
W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister Rozwoju postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, podzielając prezentowany w nim pogląd o braku legitymacji likwidatora do inicjowania w trybie nadzwyczajnym postępowań mających na celu weryfikację orzeczenia z 1949 r.
Wskazywał, że w dacie bezpośrednio poprzedzającej nacjonalizację, przedsiębiorstwo pn. Zakłady Przemysłowe "[...]" sp. z o.o., stanowiło własność osoby prawnej – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zarejestrowanej w rejestrze handlowym Sądu Okręgowego w [...] dział [...] Nr [...] (uprzednio wpisanej pod numerem [...] w Sądzie Okręgowym w [...]). Spółka ta przerejestrowana została do Krajowego Rejestru Sądowego pod nr [...]. Ze znajdującego się w aktach wypisu z KRS (wg stanu na dzień [...] stycznia 2019 r.) wynika, że otwarcie likwidacji spółki przez jej rozwiązanie nastąpiło uchwałą z [...] czerwca 2011 r. Jako likwidatorzy ujawnieni zostali zaś [...]. Przed otwarciem likwidacji spółka nie wystąpiła skutecznie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji nacjonalizacyjnej.
Minister wywodził przy tym, odwołując się do poglądów prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że art. 282 k.s.h. nie daje likwidatorowi podstawy do wnoszenia do organów administracji publicznej żądań dotyczących wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 156 k.p.a. Powołanie likwidatora spółki powoduje, że przejmuje on kompetencje, które w zwykłym okresie istnienia spółki należą do zarządu. Jednakże jego działanie na zewnątrz musi mieścić się w zakresie tzw. czynności likwidacyjnych, o których mowa w przepisie art. 282 § 1 k.s.h., które obejmują zakończenie interesów bieżących spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku spółki. Nowe interesy mogą oni wszczynać tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw spółki pozostających w toku. Złożenie zaś przez likwidatora, w imieniu skarżącej spółki, wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego należy zakwalifikować jako podjęcie przezeń nowego interesu, niepowiązanego z będącą wtoku sprawą tej spółki.
Tego rodzaju działalności likwidatora nie można było więc zakwalifikować jako kończenie bieżących interesów spółki, polegającego w szczególności na ściągnięciu wierzytelności od Skarbu Państwa. Złożenia środka prawnego mającego na celu wszczęcie administracyjnego postępowania nadzorczego, nie sposób też uznać za żądanie spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego, przysługującego wierzycielowi względem dłużnika. Żądając wszczęcia postępowania nadzorczego likwidator spółki w istocie działał w interesie następców prawnych jej udziałowców, a nie w celu uzyskania określonych korzyści dla likwidowanej spółki.
Za niezasadny uznawał Minister podnoszony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r, poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", upatrywanym w pominięciu oceny prawnej co do możliwości złożenia przez likwidatora spółki wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wyrażonej w wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z 9 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1466/16 (wydanym na kanwie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Gospodarki z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego z wniosku kuratora spółki Zakłady Przemysłowe [...] sp. z o.o.). Wywodził mianowicie, że zawarte w tym wyroku stwierdzenie, iż "Kodeks postępowania administracyjnego nie zna możliwości konwalidowania czynności, która w momencie jej dokonywania pozbawiona była prawnej skuteczności, to likwidator nie mógł jej potwierdzić, a jedynie mógł złożyć własny wniosek", stanowi wyłącznie odniesienie Sądu do możliwości konwalidowania przez likwidatora spółki czynności (uprzednio zdziałanej przez kuratora spółki) na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Nie oznacza natomiast, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej złożony przez likwidatora wpłynąłby na ocenę Sądu, co do prawidłowości ocenianych rozstrzygnięć organu, w okolicznościach faktycznych i prawnych, aktualnych na dzień ich wydania i uwzględnianych przez NSA w dokonanej ocenie prawnej.
Na postanowienie Ministra Rozwoju z [...] grudnia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka Zakłady Przemysłowe [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...] działająca przez likwidatora spółki – [...], zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28, art. 61 § 1 i 61a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] lutego 2019 r., o odmowie wszczęcia postępowania podczas gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej wniesiony został przez uprawnioną stronę - tj. wpisaną do KRS pod numerem [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Zakłady Przemysłowe [...] sp. z o.o. w likwidacji, reprezentowaną przez likwidatora, która będąc podmiotem, do której skierowana była decyzja nacjonalizacyjna, ma oczywisty interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej;
- 2. art. 157 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego Ministra Przemysłu [...] nr [...] z [...] października 1949 r., a tym samym pozbawienie spółki w likwidacji prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy, podczas gdy na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 61 k.p.a., wobec złożenia wniosku przez prawidłowo reprezentowaną przez likwidatora spółkę, organy administracji publicznej obowiązane były wszcząć postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego i merytorycznie rozpoznać sprawę zgodnie ze złożonym wnioskiem;
- 3. art. 280 i art. 282 § 1 k.s.h. w związku z art. 6, art. 28 i art. 30 § 3 k.p.a. poprzez sprzeczne z tymi przepisami ustalenie zakresu uprawnień likwidatora prowadzące do uznania przez oba organy administracji publicznej, że w zakresie uprawnienia likwidatora do reprezentacji spółki i ściągnięcia wierzytelności nie mieści się prawo do występowania do organów administracji publicznej z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji administracyjnej pozbawiającej spółkę jej majątku, w tym decyzji nacjonalizującej jej majątek;
- 4. naruszenie art. 283 § 2 i § 2 k.s.h. zgodnie, z którymi ograniczenia kompetencji likwidatorów nie mają skutku prawnego wobec osób trzecich, a wobec osób trzecich działających w dobrej wierze czynności podjęte przez likwidatorów uważa się za czynności likwidacyjne - zatem nawet gdyby teoretycznie jedynie założyć, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego nie mieści się w kategorii czynności likwidacyjnych, to organ nie jest w ogóle uprawniony do dokonywania oceny w tym zakresie, albowiem ocena działań likwidatora zmierzających do ściągnięcia wszelkich wierzytelności spółki może być dokonywana tylko i wyłącznie przez wspólników spółki, a w razie stosownego wniosku, przez sąd rejestrowy; ponadto likwidator spółki został jednoznacznie zobligowany i wprost upoważniony przez Zgromadzenie Wspólników uchwałą z [...] lipca 2018 r. właśnie do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem;
- 5. art. 6 k.p.a. (tj. zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa), art. 7 k.p.a. (tj. zasady kontroli nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu oraz uwzględniania słusznego interesu obywateli) oraz art. 8 k.p.a. (tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli) poprzez nieuzasadnione zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, mimo skierowania do Ministra żądania w tym zakresie na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.
- 6. art. 61a § 1 oraz art. 61 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, a tym samym pozbawienie Spółki w likwidacji prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy, podczas gdy na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 61 k.p.a., wobec złożenia wniosku przez prawidłowo reprezentowaną przez likwidatora Spółkę, organ obowiązany był wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia nacjonalizacyjnego i merytorycznie rozpoznać sprawę zgodnie ze złożonym wnioskiem; rozpoznając wszelkie podniesione przez spółkę zarzuty merytoryczne, względnie dostrzegając wadliwość decyzji nacjonalizacyjnej obowiązany był działać "z urzędu" w celu wyeliminowania z obrotu prawnego oczywiście nieważnej decyzji nacjonalizacyjnej;
- 7. art. 153 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie jednoznacznej oceny, jaką w niniejszej sprawie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 maja 2018 r., sygn. akt: I OSK 1466/16 w kwestii możliwości złożenia przez likwidatora Spółki wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia nacjonalizacyjnego, po uprzednim przerejestrowaniu spółki z RHB do KRS.
W motywach skargi odwoływała się m.in. do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2011 r. I OSK 706/10, gdzie wyrażono pogląd, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego mieści się w granicach kompetencji likwidatora spółki określonych w treści art. 468 k.s.h. Pogląd ten, jej zdaniem, pozostaje także aktualny w odniesieniu do spółki z o.o., jako że art. 280, art. 282 § 1 i art. 283 § 1 k.s.h. mają identyczne brzmienie jak analogiczne przepisy odnoszące się do spółki akcyjnej (odp. art. 466, art. 468 § 1 i art. 469 § 1 k.s.h.).
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie w całości zakwestionowanego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niezasadna.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji (o ile nie są one wszczynane z urzędu) z uwagi na treść art. 157 § 2 k.p.a., przewidującego możliwość inicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na żądanie strony. Obejmuje on dwie przyczyny niedopuszczalności wszczęcia postepowania administracyjnego 1) nieprzysługiwanie jego inicjatorowi przymiotu strony w sprawie, 2) "inne uzasadnione przyczyny". Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie jest w kodeksie zdefiniowane.
W doktrynie wskazuje się, że odnosi się ono do przypadków tzw. pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania. Ta zaś, będzie miała miejsce m.in. wówczas, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało wprawdzie w imieniu podmiotu, który ma materialną legitymację do bycia stroną postępowania (gdyż dotyczy ono sfery jego praw lub obowiązków), ale przez osobę, która w jego imieniu prawnie skutecznie czynności procesowej uruchamiającej owo postępowanie administracyjne zdziałać nie może. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Stronami postępowania administracyjnego (tak zwykłego jak i prowadzonego w trybie nadzwyczajnym) w myśl art. 29 k.p.a. mogą być osoby fizyczne i prawne oraz nieposiadające osobowości prawnej państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne. Z kolei zdolność procesową stron, przez którą należy rozumieć zdolność do podejmowania działań ze skutkiem procesowym, reguluje art. 30 k.p.a., stanowiąc w § 3, że strony niebędące osobami fizycznymi posiadają zdolność procesową, gdy działają poprzez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W przypadku spółek prawa handlowego organem je reprezentującym i prowadzącym spółkę, a więc mającym także zdolność do inicjowania postępowań administracyjnych w imieniu spółki, jest zarząd (vide art. 201 § 1 k.s.h.). Jego kompetencje w przypadku postawienia spółki w stan likwidacji, przejmuje likwidator spółki, z tym że nie są one pod względem przedmiotowym w pełni tożsame z uprawnieniami przysługującymi członkom zarządu.
Nie może on w szczególności inicjować w imieniu spółki – jak usiłował uczynić w rozpoznawanej sprawie - postępowań administracyjnych nieukierunkowanych na załatwienie spraw spółki, które w dacie postawienia jej i w stan likwidacji, pozostawały w toku. Innymi słowy nie jest on uprawniony (w odróżnieniu od zarządu) do inicjowania nowych spraw. Choć więc spółka w trakcie likwidacji zachowuje osobowość prawną (o czym stanowi art. 274 § 3 k.s.h.), jednakże jej zdolność do czynności prawnych (realizowanych poprzez likwidatora) – jak zasadnie wywiodły organy – jest ograniczona celem likwidacji. Od otwarcia likwidacji nie chodzi już wszak o kontynuowanie przez nią dotychczasowej działalności, ale o jej całkowite zakończenie. Spółka nie powinna zatem w tej sytuacji rozpoczynać nowych interesów, jeżeli nie jest to konieczne do przeprowadzenia jej likwidacji i wynika z rachunku ekonomicznego. Z tego właśnie powodu jej likwidatorzy nie mogą podejmować wszelkich czynności prawnych, jakie może realizować spółka niepostawiona w stan likwidacji (i jakie mógłby wówczas zdziałać zarząd), ale muszą prowadzić działania zmierzające jedynie do osiągnięcia celu, w jakim zostali powołani, czyli likwidacji spółki poprzez zakończenie jej działalności i doprowadzenie do jej wykreślenia z rejestru.
Wynika to wprost z art. 282 § 1 zd. pierwsze i drugie k.s.h., zgodnie z którym likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne). Nowe interesy mogą zatem podejmować tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku.
Nie sposób zaś uznać, że złożenia przez likwidatora reaktywowanej po kilkudziesięciu latach od zaprzestania działalności spółki, wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego z [...] października 1949 r. za działania ukierunkowanego na zakończenie bieżących jej interesów. Odmiennego zapatrywania nie uzasadnia podnoszony w skardze argument o dążeniu do ściągnięcia przez likwidowaną spółkę wierzytelności od Skarbu Państwa z tytułu przejęcia jej przedsiębiorstwa z naruszeniem prawa. Abstrahując nawet od tego, że wykreowanie tej wierzytelności stanowi na tym etapie zdarzenie przyszłe i niepewne, to dążenie do jej uzyskania, wskazuje w istocie – jak zasadnie zwracał uwagę Minister- na chęć zabezpieczenia interesów następców prawnych udziałowców spółki, a nie pozyskania określonych korzyści dla samej likwidowanej spółki.
Przyjęcie, że likwidator spółki z o.o. może w każdym czasie, w trakcie trwania procesu likwidacji spółki, inicjować w jej imieniu nowe postępowania celem podważenia ostatecznych decyzji, których wynik jest niepewny, prowadziłoby do sytuacji, w której jego działalność, jak podnosił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 31 sierpnia 2016 r. I SA/Wa 527/16 (lex nr 2456645) - którego pogląd skład orzekający podziela - nie różniłoby się niczym od uprawnień zarządu. Tymczasem oczywistym jest, że uprawnienia likwidatora w zestawieniu z uprawnieniami członków zarządu nie są tożsame. Jak stanowi bowiem art. 280 k.s.h. "Do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej" i to sformułowane w tym przepisie zastrzeżenie w powiązaniu treścią normatywną art. 282 § 1 i art. 283 § 1 k.s.h. przesądza o owym zróżnicowaniu kompetencji, na "niekorzyść" likwidatorów.
Prawo do prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki mają oni bowiem jedynie "w granicach swoich kompetencji określonych w art. 282 § 1" (art. 283 § 1 k.s.h.). Nie mogą zatem występować w jej imieniu w sprawach nie związanych z likwidacją spółki.
Oceniając w ten sposób kompetencje likwidatora i wyprowadzając w związku z tym konkluzje o braku możliwości wszczęcia na jego wniosek postępowania nieważnościowego mającego za przedmiot orzeczenie z 1949 r., organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały przywołane wyżej przepisy kodeksu spółek handlowych. W konsekwencji także, mając na względzie treść art. 61a § 1 k.p.a., wobec zaistnienia "innej uzasadnionej przyczyny", zasadnie odmówiły wszczęcia tego postępowania. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia ww. przepisów k.s.h. wykładanych w powiązaniu ze wskazanymi w skardze w przepisami procedury administracyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Skoro w sprawie doszło do zaistnienia przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., to podjętemu na tej podstawie postanowieniu Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] lutego 2019 r., jak też utrzymującemu je w mocy postanowieniu Ministra Rozwoju, nie sposób także postawić zarzutu naruszenia w toku rozpoznawania wniosku zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, 7 i 8 k.p.a.
Pogląd, że wystąpienie przez likwidatora spółki o wszczęcie postępowania nadzorczego dotyczącego ostatecznej decyzji administracyjnej, nie mieści się w zakresie czynności likwidacyjnych, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można tu przywołać wyroki: NSA z 6 sierpnia 2010 r. I OSK 1376/09; z 30 października 2018 r. I OSK 2823/16; WSA w Warszawie z 11 sierpnia 2016 r. I SA/Wa 644/16; WSA w Białymstoku z 28 grudnia 2017 r. I SA/Bk 979/17 - wszystkie dostępne bazie orzeczeń hhtp://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd ma wprawdzie świadomość prezentowanych niekiedy w tym względzie odmiennych zapatrywań, czego przykładem jest choćby przywoływany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2011 r. I OSK 706/10 (lex nr 1079810). Jednakże prezentowanych tam poglądów nie podziela. W okolicznościach niniejszej sprawy zresztą owe odmienne zapatrywania na sporne zagadnienie (możliwość uruchomienia postępowania nieważnościowego przez likwidatora spółki), nie mogły mieć istotnego znaczenia, wobec wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 stycznia 2016 r. I SA/Wa 1700/15 (wydanym na kanwie sprawy odmowy wszczęcia z wniosku kuratora spółki z o.o. Zakłady Przemysłowe [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia nacjonalizacyjnego) oceny prawnej, że "wszczęcie postępowania administracyjnego, zwłaszcza nadzwyczajnego, nie należy do materii czynności likwidacyjnych".
Ocena ta, co znamienne - i na co zwracał uwagę Minister - nie została podważona przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący wywiedzioną od ww. wyroku skargę kasacyjną. W konsekwencji, czego z mocy art. 153 p.p.s.a., wiązała ona organy w niniejszej sprawie. Nie podważało jej – wbrew temu co sugeruje skarżąca - wyrażone przez sąd kasacyjny w wyroku I OSK 1466/16 stanowisko odnoszące się do możliwości złożenia przez likwidatora własnego wniosku. Jak trafnie bowiem zauważał Minister, stanowisko to, ujęte w zdaniu: "Kodeks postępowania administracyjnego nie zna możliwości konwalidowania czynności, która w momencie jej dokonywania pozbawiona była prawnej skuteczności, to likwidator nie mógł jej potwierdzić, a jedynie mógł złożyć własny wniosek", odnosi się li tylko do możliwości konwalidowania przez likwidatora spółki, na podstawie przepisów k.p.a., czynności uprzednio zdziałanej przez kuratora spółki.
Nie przesądza natomiast o prawnej skuteczności wniosku złożonego przez likwidatora (tj. możliwości efektywnego uruchomienia nim postępowania nadzorczego). Z tych względów także zarzut naruszenia skarżonym postanowieniem art. 153 p.p.s.a., upatrywany niezastosowaniu się do oceny prawnej sformułowanej w przywoływanym wyroku, uznać należy za chybiony.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy.