Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło że odwołanie J. J. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego złożenia.
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. przyznał J. J. świadczenie pieniężne (od 1 stycznia 2004 r. na czas nieokreślony) w formie zasiłku stałego wyrównawczego w wysokości [...] zł miesięcznie. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 6 lutego 2004 r., na co wskazuje pisemne pokwitowanie odbioru decyzji zawarte na pozostającym w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zatem doręczenie to w myśl art. 39 k.p.a. stało się, zdaniem organu drugiej instancji, skuteczne.
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożone zostało bezpośrednio w Biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. dnia 3 marca 2004 r. (dowodzi tego pieczątka firmowa potwierdzająca wniesienie odwołania, zawierająca datę dokonania tej czynności). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca została prawidłowo pouczona o możliwości, sposobie i terminie do wniesienia odwołania.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji stronie, a zatem obliczając ten termin zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., organ drugiej instancji stwierdził, że upłynął on w dniu 20 lutego 2004 r. Jakkolwiek ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.), ale czynność tą uwarunkował od złożenia stosownego wniosku wraz z koniecznością uprawdopodobnienia braku winy zainteresowanego w owym uchybieniu. Kolegium stwierdziło, że J. J. nie dopełniła staranności w swych powinnościach, przekroczyła bowiem ustawowy termin uprawniający do złożenia odwołania, nie wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie i nie podała przyczyn, z których to opóźnienie wynikło. Obowiązkiem organu odwoławczego było - zgodnie z art. 134 k.p.a. - stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia, bowiem rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2003 r. wniosła J. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie jej większego zasiłku stałego wyrównawczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Kontrola sądowoadministracyjna aktów lub czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Skargę wniesioną w rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić, ale z innych powodów niż podniesione w skardze. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. naruszyło przepisy postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Dokonane przez ten organ ustalenia nie znajdują bowiem odzwierciedlenia w znajdującym się w aktach materiale dowodowym.
Decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2004 r. została doręczona w dniu 6 lutego 2004 r., na co wskazuje pisemne pokwitowanie odbioru decyzji zawarte na pozostającym w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczenie to, nie stało się jednak, wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji, skuteczne w myśl art. 39 k.p.a. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. odebrał ją K. J., syn J.J.. Ze skargi J. J. wynika natomiast, że K. J. uczęszczał w 2004 r. do III klasy gimnazjum, a więc w dniu odbioru decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. był osobą małoletnią.
Doręczenie dokonywane w trybie art. 43 k.p.a. wywołuje skutek prawny, jeżeli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika. Podmiot doręczający musi zatem doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Według postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 1993 r., SA/Po 1931/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 53, pojęcie dorosły w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest tożsame z pojęciem pełnoletni użytym w art. 10 § 1 Kodeksu cywilnego. Datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu. Doręczenie pisma małoletniemu domownikowi adresata pisma jest bezskuteczne.
Przedmiotowa sprawa nie została więc należycie wyjaśniona, a zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.