Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta S. na postanowienie Starosty M. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania o odszkodowanie za nieruchomość o powierzchni [...] ha, położoną w S. przy ulicy [...], przejętą na rzecz Skarbu Państwa w trybie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27 poz. 192 z późn. zm.) - uchylił zaskarżone postanowienie Starosty M. z dnia [...] grudnia 2007 r. i orzekł o zawieszeniu postępowania.
Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.
Burmistrza Miasta S., na rozprawie administracyjnej w dniu 4 grudnia 2007 r. wystąpił o zawieszenie postępowania o odszkodowanie za nieruchomość o powierzchni [...] ha, położoną w S. przy ulicy [...], na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na złożony w dniu 29 listopada 2007 r. do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] i stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] marca 1985 r. Nr [...] o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
Starosta M. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania o odszkodowanie za nieruchomość o powierzchni [...] ha, położoną w S. przy ulicy [...].
Rozpatrując wniosek o zawieszenie postępowania Starosta M. wziął pod uwagę, że powołana decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast jest decyzją ostateczną i nie została ona w przypisanym terminie zaskarżona przez strony do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem kontroli stosowanym w razie wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa i samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności w/w ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie może zostać zakwalifikowane jako konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zdaniem organu I instancji stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast mogłoby natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta S. uchylił postanowienie S. M. z dnia [...] grudnia 2007 r.
Wojewoda [...] w uzasadnieniu postanowienia wskazał, ze postępowanie nadzwyczajne, którego przedmiotem jest ocena legalności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] i stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] marca 1985 r. Nr [...] ustalającej odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, ma pierwszeństwo przed postępowaniem administracyjnym w. sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].
Wojewoda [...] podkreślił, że orzeczenie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast będzie bowiem wywierać skutek przy rozstrzyganiu sprawy o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość.
Skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. W. Zdaniem skarżącej Wojewoda [...] nie miał podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Skarżąca wskazała, że w pełni podziela argumentację przedstawioną przez organ I instancji.
Skarżąca podniosła, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania dopóki decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane do osoby nieżyjącej. Wojewoda [...] podniósł, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia organ nie posiadał wiedzy odnośnie śmierci jednej ze stron postępowania M. S. Wskazał, że w tej sytuacji skarga z tego względu zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] I Wydział Cywilny z dnia [...] września 2006 r. w sprawie sygn. akt [...] wynika, że spadek po M. S., zmarłym w dniu 8 lutego 2005 r. na podstawie testamentu nabyła żona B. S. w całości.
Należy mieć na uwadze, że oba postanowienia tj. postanowienie Starosty M. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zostały skierowane do B.S, jedynej spadkobierczyni M.S.
Wobec tego nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...], gdyż oprócz tego, że zostało ono skierowane do osoby nieżyjącej, zostało skierowane również do jedynego spadkobiercy tej osoby.
Wojewoda [...] zawiesił postępowanie na zasadzie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., stosownie do którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu jest tylko takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpłynie na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej musi zachodzić stosunek zależności, co oznacza, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby - w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda Sąd lub inny organ.
Zdaniem Sądu ma rację Wojewoda [...], że taka zależność zachodzi pomiędzy sprawą o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w S., przy ulicy [...], a sprawą o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] i stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] marca 1985 r. Nr [...] o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
Naczelnik Miasta S. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1985 r. na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.) ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł.
Kwotę tę podzielono pomiędzy T. K., J. K. oraz M.S. Odszkodowanie zostało wypłacone.
W wyniku postępowania przeprowadzonego na wniosek A. W., spadkobierczyni J. K., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta S. nr [...] z dnia [...] marca 1985 r.
W dniu 29 listopada 2007 r. do Ministra Infrastruktury złożony został wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...].
Wojewoda [...] podkreślił, że orzeczenie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast będzie wywierać skutek przy rozstrzyganiu sprawy o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość.
Należy zgodzić się z Wojewodą [...], ze istnieje zależność pomiędzy tymi dwoma postępowaniami.
W przypadku wyeliminowania decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], w obrocie prawnym pozostanie decyzja Naczelnika Miasta S. nr [...] z dnia [...] marca 1985 r. ustalająca odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość.
Będzie to miało istotne znaczenie przy rozpoznaniu podania A.W. z dnia 4 grudnia 2002 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w S., przy ulicy [...].
Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zapadło po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji.