Uzasadnienie
S. W. pismem z dnia 6 marca 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. Powyższym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało za nieuzasadnione zażalenie S. W. na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Prezydenta W., polegającą na niewydaniu decyzji na wniosek z dnia 9 listopada 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Jest to postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 kpa. Postanowienie takie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i stronie nie przysługuje prawo wniesienia na nie zażalenia. Tym samym skarga S. W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie zaznaczyć należy, że niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu pierwszej instancji. W postępowaniu sądowym ze skargi na bezczynność skarżący może zaś ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.