Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2008 r. Rada Sołecka wsi T. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] uchylające zaskarżone postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] i wydające pozytywną opinię w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w T. z dniem 31 sierpnia 2008 r.
Zaskarżone postanowienie doręczone zostało stronom postępowania, ale wśród adresatów zaskarżonego postanowienia Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. oraz postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007 r. nie było Rady Sołeckiej wsi T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie istota sprawy sprowadza się do zbadania przez Sąd czy Rada Sołecka wsi T. mogła skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. wydane w przedmiocie opinii w sprawie zamiaru likwidacji szkoły podstawowej, a wobec tego czy jednostka ta posiada (posiadała) legitymację prawną (interes prawny) do takiej właśnie czynności i w konsekwencji do udziału w postępowaniu likwidacyjnym szkoły.
Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny. W uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 9/96 (ONSA 1997, nr 3, poz. 102, s. 45-46) podkreśla się, iż interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88, nie publ. – B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2004, s. 231).
Wskazać należy, że z art. 36 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika jednoznacznie, iż rada sołecka wspomaga działalność sołtysa, ale nie jest organem sołectwa. Rada sołecka jest wyłącznie organem doradczym i opiniodawczym sołtysa.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 20 maja 1991 r., sygn. akt SA/Wr 381/91 (LEX 25967) i z dnia 14 lipca 1995 r., sygn. akt SA/Łd 1280/95 (LEX 26126) zajął jednoznaczne stanowisko, że rada sołecka nie jest organem wyposażonym w uprawnienia do samodzielnego działania i reprezentowania sołectwa oraz do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że skarżąca Rada Sołecka nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma żadnego interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania opinii w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w T., jak również nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na postanowienie, które w ogóle jej nie dotyczyło, nie zostało jej doręczone oraz w żadnym zakresie nie dotyczy jej interesu prawnego i obowiązku.
Stwierdzić zatem należy, że Rada Sołecka nie była stroną postępowania administracyjnego, wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.