Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. G., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r. nr [...] o odmowie sprostowania treści skierowanych do żalącej się pism Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...].
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego.
W piśmie z [...] listopada 2015 r. T. G. zażądała od organu pomocy społecznej sprostowania treści zawartych w trzech skierowanych do niej pismach z: [...] listopada 2013 r. nr [...],[...] grudnia 2013 r. nr [...] oraz [...] grudnia 2015 r. nr [...], w których miały znaleźć się niezgodne z prawdą stwierdzenia, że rozstrzygnięcia jej podań składanych w okresie od maja do września 2013 r. nastąpiło decyzją z [...] października 2013 r. oraz, że nie wskazywała w swoich wnioskach adresu do korespondencji.
Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Prezydent [...] odmówił sprostowania zgodnie z żądaniem strony treści zawartych w ww. pismach, podnosząc że tryb sprostowania z art. 113 § 1 k.p.a., dotyczy sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek pisarskich zawartych w decyzji.
Na postanowienie to T. G. wniosła zażalenie, w następstwie rozpoznania którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] lutego 2016 r. utrzymało postanowienie Prezydenta [...] w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium zwracało uwagę, że strona wnosiła o sprostowanie treści pism, a nie decyzji administracyjnych. Tymczasem art. 111 § 1 oraz art. 113 § 1 k.p.a., dają możliwości jedynie uzupełnienia bądź sprostowania treści decyzji administracyjnych. Jednocześnie, zdaniem Kolegium, analiza pism z [...] listopada 2013 r., [...] grudnia 2013 r. i [...] grudnia 2015 r. nie pozwala na stwierdzenia, by zawierały one elementy umożliwiające zakwalifikowanie ich jako decyzji administracyjnych. Z tego względu sprostowanie lub uzupełnienie treści tych pism nie mogło zostać dokonane.
Na powyższe postanowienie T. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażając w niej niezadowolenie z zajętego przez organ stanowiska.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niezasadna.
Postępowanie zakończone powyższym postanowieniem dotyczyło sprostowania treści zwartych w pismach wystosowywanych przez Centrum Pomocy Społecznej [...]do T. G. w odpowiedzi na kierowane przez nią żądania i skargi na działanie organu pomocy społecznej, które to odpowiedzi zdaniem strony nie zawierały informacji opartych na prawdzie.
W tym stanie rzeczy wyjaśnić należy, że przewidziany w art. 113 § 1 tryb sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz oczywistych omyłek, czy też uregulowany w art.111 § 1 k.p.a. tryb uzupełnienia decyzji - jak zasadnie zauważyło Kolegium - może mieć zastosowanie wyłącznie do decyzji administracyjnych oraz postanowień (na mocy odesłania zawartego w art. 126 k.p.a.), względnie ugód – z mocy art. 122 k.p.a. Wynika to wprost z brzmienia tych przepisów: "organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach" (art. 113 § 1 k.p.a); "strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach" (art. 111 § 1 k.p.a.). Nie znajduje on zatem zastosowania do innych niż decyzje, postanowienia oraz ugody przejawów aktywności organów.
Żadnym z tych aktów nie są kierowane do skarżącej przez Centrum Pomocy [...] pisma z [...]listopada 2013 r. nr [...],[...] grudnia 2013 r. nr [...]oraz [...] grudnia 2015 r. nr [...], które stanowią li tylko odpowiedź na wnoszone przez nią skargi na działania organu, względnie wyjaśnienia co do sposobu załatwienia zgłaszanych w przeszłości żądań. Zasadnie zatem i zgodnie z prawem Prezydent [...] odmówił sprostowania na zasadzie art. 113 § 1 k.p.a. ich treści., a Kolegium podjęte w tym przedmiocie przez organ pierwszej instancji postanowienie utrzymało w mocy.
Niezależnie od powyższego godzi się zauważyć, że istoty wady ww. pism – jak zasygnalizowano na wstępie - skarżąca nie upatruje w dostrzeżonych oczywistych omyłkach pisarskich czy błędach rachunkowych, ale w rzekomo nieodpowiadających prawdzie obiektywnej twierdzeniach w nich zawartych. Zarzuca zatem ich autorowi popełnienie de facto przestępstwa tzw. fałszu intelektualnego. Tego rodzaju wadliwości jednak, nawet gdyby zawarte były w decyzji lub postanowieniu, nie mogły by podlegać korygowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.