Uzasadnienie
M. C. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2003 r., sygn. akt I SA 2811/01 oddalającym skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając jego skargę przyjął, że skarżący nie był – i nie mógł być - stroną postępowania komunalizacyjnego. Natomiast nie zwrócił uwagi na fakt, że M. C. w skardze zarzucił, iż zawarte w decyzji komunalizacyjnej dowody okazały się fałszywe.
Sąd oddalając skargę oparł się jedynie na stwierdzeniu, że nie może żądać stwierdzenia nieważności decyzji, a co za tym idzie wszczęcia postępowania, ponieważ nie był i nie mógł być stroną w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
W dniu wniesienia przez M. C. skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2003 r., sygn. akt I S.A. 2811/01 obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U., Nr 74, poz. 368 ze zm).
Zgodnie z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w sprawach nie unormowanych w tej ustawie do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio wymienione przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Ponieważ powołana ustawa nie zawiera przepisów w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego, więc stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego.
Stosownie do art. 409 kpc skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia, a więc powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wskazanych w art. 401-403 kpc. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie oraz ich uzasadnienie, które powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Konieczne jest także przytoczenie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu. Art. 410 § 1kpc określa podstawowe przesłanki dotyczące dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, tj. zachowanie terminu do wniesienia skargi (art. 407 i 408,kpc) i oparcia tej skargi na ustawowej podstawie wznowienia.
Skarżący nie wykazał, aby istniały ustawowe podstawy wznowienia postępowania. We wniosku o wznowienie postępowania podnosił okoliczności dotyczące dowodów i dokumentów w postępowaniu administracyjnym jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia.7 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 2811/01.
Dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania została zbadana na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej złożenia, natomiast rozpoznanie skargi zostało przeprowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 281 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.